ประโยคนั้นของเขายังดังก้องอยู่ในหัวขณะที่เดวานั่งรอรามิลที่หน้าห้องตรวจ เสียงโทรศัพท์ภายในกระเป๋าแผดดังลั่นเธอจึงรีบก้มหลงหยิบขึ้นมาดู ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเห็นคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร….ฉิบหายแล้ว!เธอลืมเขา
“พี่ไมล์!”
[น้องเดวาอยู่ไหนครับเนี่ย พี่เห็นในร้านน้องยังไม่กลับมาพอเดินออกไปด้านนอกก็ไม่เจอได้ยินว่ามีอุบัติเหตุแถวนี้พี่เป็นห่วง]
น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและร้อนใจทำให้เธอได้แต่ลอบปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยปากขอโทษขอโพยเขาอย่างรู้สึกผิด
“เดขอโทษนะคะพอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยกับเดค่ะ”
[น้องเป็นอะไรและตอนนี้อยู่ที่ไหน] เสียงดังเพล้ง! จากปลายสายทำให้เดวาเข้าใจสถานการณ์ของอีกฝ่าย เขาคงจะรีบมาแน่ ๆ
“เดไม่เป็นอะไรค่ะ…เอ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เห็นรามิลเดินออกมาจากห้องเธอเลยรีบตัดบทไมล์ และตัดสายไปทำให้คนที่อยู่ปลายสายกำมือเข้าหากันแน่น
“คุยกับใคร” น้ำเสียงเย็นชาของรามิลทำให้เดวายู่ปากเ
