“เดินดีๆ หน่อยสิ”
เสียงของบูรณ์ดั่งการร้องเตือนพร้อมกับดึงตัวของชาร์วี่ให้กลับมาตรงอีกครั้ง ด้วยเวลานี่เมามายเกินกว่าจะครองสติได้ มือไม้เดี๋ยวโบกสะบัดไปมาอย่างเริงร่าอารมณ์ดีเกินเหตุ สลับกับกอดรัดตัวของเขาเอาไว้แน่นจนแทบล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่ เรียกว่ากว่าจะเข้าด้านในห้องได้ทำเอาบูรณ์ถึงกับเหงื่อตกเหมือนกัน
“ฟู่ว์ ขอพักยกหน่อย เดี๋ยวค่อยไปต่อ”
บูรณ์ถึงกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้า นัยน์ตาทอดมองคนที่ถูกทิ้งลงโซฟากลางห้องด้วยความรู้สึกอ่อนใจ ก่อนกายสูงจะทรุดนั่งยังโซฟาตัวเดียวตามประสาคนหมดแรง ทว่า ดูเหมือนความลำบากของบูรณ์จะไม่ได้ทำให้ชาร์วี่สนใจเท่าไหร่นัก คนเมาถึงยังหัวเราะคิกคักได้เหมือนเคย พร้อมกับเอนตัวมานอนหนุนตักเขาหน้าตาเฉย
“ทำอะไรของชาร์วี่ เป็นเด็กเหรอ แค่บูรณ์ลากชาร์วี่มาได้นี่ก็เหนื่อยจะแย่แล้วนะ”
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่คนที่นอนหนุนตักก็ยังไม่ได้ลุกไปไหน ซ้ำยังจงใ
