“พี่จ๋า” เดนิสรู้สึกตัวตื่นกลางดึก หันมองเจ้าของแขนที่เป็นหมอนให้เธอ ส่วนแขนอีกข้างของเขาก็กระชับกอดเธอแนบอก กลายเป็นความเคยชินในทุกค่ำคืน
“ครับ” โฮปตอบรับทันทีที่รู้สึกตัวตื่น ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดโครมไฟข้างหัวเตียง
“พี่จ๋า”
“ปวดหัวหรือเปล่าครับ” ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางยื่นมือไปสัมผัสแก้มขาว สายตาเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย
“ไม่ปวดค่ะ นิกหลับไปตั้งแต่เมื่อไร” คนขี้อ้อนซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งพร้อมกับถูหน้าไปมา
“ยังไม่ทันอาบน้ำก็หลับแล้ว”
“แบบนี้นิกก็อดเอาพี่จ๋าน่ะสิ” โฮปมองอย่างขำๆ กับท่าทางผิดหวังของเดนิส ที่มองเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักมากขึ้นเท่านั้น
“ครับ”
“พี่จ๋าง่วงไหม”
“ก็ง่วงนะ”
“เหรอคะ” เสียงผิดหวัง
“ก็นี่มันตีสามแล้ว แต่ถ้าเดนิสขย่มให้ก็คงหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง”
“นิกจะทำให้พี่จ๋าหายง่วงเอง” เดนิสเสียงสดใสขึ้นมาทันที ลุกขึ้นมาจ้องหน้าคู่หมั้นหนุ่มแวว
