ณ เรือนไทยประยุกษ์ที่ตั้งอยู่ริมคลองในอัมพวา โดยเจ้าบ้านอย่างขลุ่ยกับเพียงออรอคอยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นรถของโฮปเคลื่อนผ่านประตูรั้วเข้ามา รอยยิ้มของความดีใจก็ปรากฏบนใบหน้าของคนทั้งสอง
“ป้าอ๋อของคิณณ์”
“ป้าอ๋อของจิณณ์”
ทันทีที่คนเป็นพ่ออุ้มลงจากรถและเท้าแตะพื้น เจ้าแฝดก็วิ่งป๋อไปหาป้าเพียงออด้วยความคิดถึง ทั้งที่เพิ่งเจอกันไปไม่นาน
“คิดถึงจังเลยค่ะ” เพียงออย่อตัวนั่งยองรับหลานๆ เข้าสู้อ้อมกอด ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ด้วยครอบครัวสนิทสนมกันมาตั้งแต่รุ่นคุณตาคุณยาย แต่อีกไม่นานก็จะได้เกี่ยวดองเป็นญาติกันแล้ว เพราะลุงแบล็คเวลส์ของทั้งคู่เทียวไล้เทียวขื่อมาหลายปี
“คิดถึงฉุดๆ เยย คิดถึงฉุดใจ” คิณณ์กับจิณณ์จับจองแก้มของป้าเพียงออคนละข้าง ระดมจูบให้สมกับความคิดถึง
“น้อยใจ” เสียงตัดพ้อของคนที่อ้าแขนรอรับหลานเก้ออย่างขลุ่ย แต่ไม่มีใครวิ่งมาหาสักคน และยังไม่ได้ยินหลานทั้งสองเอ่ยเรียกสักคำ
“คิ
