“อึบๆ ช่วยกัง” เสียงออกแรงอย่างสุดกำลัง และเป็นไปด้วยความแข็งขันของพัชชากับณัชชา
“พัชชา ณัชชา ทำอะไรลูก” เดนิสปรือตาขึ้นมอง หลังจากถูกรบกวนการนอนตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น รู้สึกมีมือเล็กๆ มาดันตัวเธอ
“แม่จ๋าหยบไป” พัชชาบอกคนเป็นแม่ให้หลบไป
“ให้แม่หลบไปไหน” แม้จะงุนงงการกระทำของลูกสาว แต่เดนิสก็ยอมพลิกตัวไปตามแรงดันของมือป้อมๆ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งมองลูกสาวตัวน้อยทั้งสอง และนั่นทำให้เจ้าของมือที่เคยโอบกอดเธอตลอดทั้งคืนตื่น
“ป้อจ๋า” เสียงใสๆ ของแฝดน้อยมาพร้อมกับรอยยิ้มเบิกบาน แล้วซุกตัวนอนกอดคนเป็นพ่อ ขาป้อมๆ ตวัดก่ายร่างแข็งแรง และนั่นทำให้เดนิสรู้ความต้องการของลูกสาว จนอดตวัดตามองค้อนไม่ได้
“ทำไมวันนี้ตื่นแต่เช้าเลยล่ะครับ” โฮปยิ้มด้วยความสุขใจ กระชับท่อนแขนโอบกอดพร้อมกับผงกหัวจูบหัวของลูกสาวทั้งสองทีละคนอย่างรักใคร่เอ็นดู
“หาป้อจ๋า”
“รักพ่อจ๋ากันจริงๆ เลย”
“ยักแม่จ๋าด้วย กอดป้อ
