ตอนที่ 5 รู้จักกัน

"อร้ายยยยย..!!!" เมื่อหลุดจากภวังค์ นิสาจึงร้องขึ้นอย่างตกใจก็แอบดีใจด้วยแระ นิสาผงะออกจากร่างอันกว้างใหญ่อย่างเสียมิได้ ส่วนภาคินก็รีบลุกขึ้นเช่นกัน "ขะ...ขอโทษนะครับ พอดีผมเดินไม่ทันระวัง..!" "ไม่เป็นไร..ไม่ได้เป็นอะไรมากคะ!!" ไม่เป็นไรได้ไงเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วเนี้ย ฮึ่มแต่ช่างเหอะ "เฮ้ยย..นิสาเเกเป็นไรไหม ??!!" เสียงใสๆของเพื่อนรักเพื่อนเลิฟอย่างพิมเจื้อยเเจ้วมาแต่ไกล "ไอ้คิน..เป็นไรไหมวะ..?? " มาร์กเดินเร็วๆจ้ำอ้าวมาอย่างร้อนรน ยื่นมือไปให้ภาคินจับ "นิดหน่อย...ไม่เป็นไรมาก...ไม่เป็นไร" พูดจบพลางหันไปมองหน้านิสาอีกครั้ง "นิสา...แกไปนั่งดีกว่าเดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำเอง" พิมหันหน้ามาที่ภาคินยืนอยู่ จนเริ่มจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ "โอเคแกฝากด้วยนะ" นิสาตรวจสอบเสื้อผ้าแล้วจึงเดินไปที่โต๊ะ "นี้...รุ่นพี่ ทีหลังเดินก็ดูทางด้วยนะคะ ชนเพื่อนของฉันล้มเจ็บตัวเลยเห็นไหมเนี่ย" พิมพูดกระแทกเสียงใส่ภาคินจนเขาหน้าเสีย "@_@ เอ่อ..ขอโทษนะพอดีไม่ทันระวังนะ" ก็มันอุบัติเหตุนี้หว่าจะรู้ได้ไงว่ะ..ถ้ารู้คงรับแล้วกอดไว้แล้ว ความคิดของเจ้าเสือร้ายปรากฎขึ้นมาจนได้นะภาคิน คนอะไรตัวเล็กๆไม่คิดว่าหน้าอกจะทั้งใหญ่ทั้งนุ่มขนาดนี้ผมก็นุ่ม หอมสลวยแถมแก้มยังแดงระเรือ..ปากอวบอิ่มน่าจูบชิบหาย เลยเว้ย!!! ส่วนนายภาคินของเราก็คิดอยู่ในภวังค์ยืนนิ่งจนคนทั้ง3งงเป็นไก่ตาแตกว่าเขาเป็นอะไรทำไมถึงยืนนิ่งเงียบแบบนั้น "ไอ้คิน!!!" "???" ไร้เสียงตอบกลับของผู้เป็นเจ้าของชื่อ "ไอ้คิน!!!" "???" เขายังอยู่ในภวังค์เหมือนเช่นเคย "ไอ้ภาคินนนนนนนนนน" คราวนี้มาร์กเพิ่มระดับเสียงจนสุดคิดแค่ว่าครั้งนี้ต้องได้ยินแน่ๆ "เอ่อไรว่ะเชี้ยมาร์กตะโกนอยู่ได้..ใกล้กันแค่นี้เอง" เเสบหูชิบหายเลยไอ้นี้ "เอ่อก็เรียกอยู่ตั้งนาน2นานไม่เห็นจะยักได้ยินนี้หว่า" มาร์กบ่นอุบอิบ "ไปหาที่นั่งเถอะ..!" มาร์กก็สั่งภาคินอีกเช่นเคย "งั้นนั่งกับนิสาก็ได้นะคะ ..ถ้าไม่รังเกียจ !!!" "อ่อได้ครับขอบคุณครับ" ภาคินรับปากนิสาส่วนมาร์กขอตัวไปซื้อน้ำก่อน ปล่อยให้ทั้งคู่นั้นนั่งคอยที่โต๊ะอาหาร "เอ่อป้าค่ะน้ำเปล่า2ขวดค่ะ" พิมสั่งน้ำเเล้วรีบจ่ายเงินก่อนจะกลับไปหานิสาที่โต๊ะ "ป้าครับน้ำเปล่าเย็นๆ1ขวดไม่ เย็น1ขวดครับบ!" "เอ้า..!!.เปล่าไม่เย็นของแกไอ้คิน" "พี่ต้องขอโทษแทนเพื่อนพี่อีกรอบละกันนะมันซุ่มซ่ามไปหน่อย" เป็นฝ่ายมาร์กที่พูดขึ้น "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...พี่ทานเถอะก๋วยเตี๋ยวจะเย็นสะก่อน" ด้วยความที่ไม่ถือสาเอาความของนิสาเธอจึงไม่อยากเรื่องมาก "ว่าแต่น้องชื่ออะไรนะพี่ได้ยินไม่ถนัด " มาร์กถามแทนภาคินเรียบร้อยไปละ555ได้งานเว้ยไอ้มาร์ก "อ่อ ..หนูชื่อพิม ส่วนนี้เพื่อนสุดที่รักของหนู ชื่อนิสา " เสียงเจื้อยแจ้วของพิมพูดอย่างชำนาญส่วนนิสานะหรอนั่งเงียบกริบ "พวกน้องเรียนที่คณะนี้หรอ..??? " ด้วยความอยากรู้มาร์กจึงถามขึ้นอีกครั้ง "ใช่แล้วค่ะ !!" นิสาพูดขึ้นบ้าง "ว่าแต่สาขาไหนละ!!" ภาคินถามขึ้นบ้าง " สาขาเดียวกันกับพี่นั้นละคะ นี้ก็ปี2แล้วคะ" เป็นพิมที่พูดเเทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดังและเจื้อยแจ้ว "อ่อ ..ถ้ามีอะไรก็สอบถามพวกพี่ได้นะ " ภาคินจึงรีบเอ่ยออกไปเผื่อเธอจะอยากให้เขาช่วยอะไรบ้าง ณ ตึก15คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง หลังจากทานอาหารเสร็จต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปเข้าเรียนในคาบบ่าย ของวันนั้นทั้ง2สาวไปเรียนที่ตึก15ชั้นที่10 2ชั่วโมงผ่านไป "แกงานวิชานี้อาจารย์ให้จับกลุ่ม3คนก็มีฉันแล้วก็แกยัยพิมแล้วอีกคนละจะหาจากไหนได้ละทีนี้ " นิสาพูดขึ้นเพราะจะต้องหาเพื่อนมาอีกคนจึงจะครบ แต่คนอื่นๆเขาจับครบกันหมดแล้วเหลือเศษนิสากับพิมแค่2คนงานเข้าเธอเลยทีเดียว ปกตินิสากับพิมจะจับคู่กันอยู่สม่ำเสมอจะช่วยทำงานหามรุ่งหามค่ำจนส่งงานกลุ่มของพวกเธอสำเร็จ "เดี๋ยวเราเข้าไปถามอาจารย์ก่อนดีกว่าท่านจะให้จับคู่ห้องอื่นด้วยไหม " พิมพูดปลอบใจเพื่อนแต่ก็ยังคิดว่ามีความหวัง ที่ห้องพักอาจารย์ "อาจารย์ค่ะคือหนูจะสอบถามอาจารย์ค่ะว่าในห้องที่ให้จับคู่เต็มกันหมดแล้วเหลือแค่หนู2คนค่ะคือเราสามารถจับคู่กับห้องอื่นได้ไหมคะ" เป็นนิสาที่ได้สอบถามอาจารย์ไปแบบกล้าๆกลัวๆเพราะว่าในชั่วโมงเรียนท่านย้ำแล้วย้ำอีกว่ามีอะไรหรือติดขัดให้ถามก่อนจะออกไป "ได้สิ..นี้เป็นวิชาที่ต้องอาศัยความร่วมมือกัน เราสามารถร่วมมือกับห้องอื่นได้ด้วย " "ขอบคุณคะอาจารย์" ทั้ง2สาวยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจออกมา "แล้วเราจะไปหาอีกคนได้ที่ไหนละเนี้ย!!??" ทั้งพิมและนิสาพูดขึ้นมาพร้อมกัน