EP.9นก 🐦🐦

หน้าโรงเรียน เช้าวันจันทร์ แดดยามเช้ายังไม่แรงนัก เรายืนรอเพื่อนอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนตามปกติ กัญญาภัค (ชื่อฟ้าใสในนามปากกา) เป็นนักเรียนตัวอย่างที่มาโรงเรียนเช้าตรู่เสมอ ส่วนเพื่อนสนิทอย่างยัยแยมกับยัยส้มก็มักจะมาสายเสมอเช่นกัน จังหวะนั้นเอง พี่ปอนด์ ก็เดินเข้ามาใกล้เรา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสดใสและอบอุ่นเหมือนเคย พี่ปอนด์: (ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร) "อ้าว... น้องฟ้าใส! มาเช้าจังเลยนะครับ ยืนรอเพื่อนอยู่เหรอ?" ฟ้าใส: (ใจเต้นแรง รีบปรับสีหน้าให้ดูเรียบร้อยที่สุด) "ค่ะ... ^^ ค่ะ" (เราตอบได้แค่นั้นแหละ) เราแอบคิดในใจอย่างมีความหวัง: 'นั่นไง! ถามถึงเพื่อน! สงสัยอยากชวนเราเข้าโรงเรียนพร้อมกันแน่เลย! เป็นไงล่ะยัยใส! โอกาสมาแล้วนะ!' พี่ปอนด์: (พยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินผ่านเราไป) "อ่อ... งั้นพี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะเข้าแถวไม่ทัน" ฟ้าใส: (ทำหน้าเหวอ) "คะ..." 'อ้าว! นึกว่าจะชวนเข้ารร.ซะอีก! (มีความมโน... มโนไปไกลเลยนะเรา!) ไม่นานนัก ยัยแยมกับยัยส้มก็เดินมาถึงโรงเรียนอย่างเร่งรีบ พร้อมกับสีหน้าที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนเมื่อห้านาทีที่แล้ว แยม: (หอบเล็กน้อย) "ฮึ่ย! ยืนยิ้มอะไรคนเดียวว่ะยัยใส! เห็นผีตอนเช้าเหรอ?" ฟ้าใส: (รีบปรับสีหน้าจากงงเป็นหงุดหงิด) "ยิ้มอะไรเล่า! ก็ยืนรอพวกมึงแหละ! ถ้าจะมาสายขนาดนี้ ไม่มาบ่ายเลยล่ะ!? วันนี้กูมีสอบย่อยนะเว้ย!" ส้ม: (เหนื่อยหอบ ไม่สนใจคำบ่นของเรา) "โอย... บ่นเป็นแม่เลยนะมึง! แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังจะมาบ่นอีก!" ฟ้าใส: (เท้าเอวเล็กน้อย) "ก็กูเป็นนักเรียนตัวอย่างนะโว้ย! พวกแกจะมาสายก็สายไปสิ! แต่กูจะเข้ารร.สายไม่ได้ไง! ภาพลักษณ์สำคัญที่สุด!" แยม: (เบ้ปากล้อเลียน) "ย้ะ! แม่นักเรียนตัวอย่าง! เข้าใจแล้วค่ะคุณแม่!" ส้ม:"ป่ะ! ป่ะเข้ารร.กันมึง! ก่อนที่อาจารย์ฝ่ายปกครองจะมาเจอ!" โรงอาหาร - พักเที่ยง เรากำลังมองหาที่นั่งในโรงอาหารที่เต็มไปด้วยนักเรียน แต่สายตาของยัยส้มก็ไปเห็นฉากที่ไม่น่าดูเข้าเสียก่อน ส้ม: (กระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนตกใจ) "ฟ้าใส! มะกี้กูเห็น อีแนนกับพี่ปอนด์ เดินไปไหนไม่รู้ว่ะ! ดูสนิทสนมกันแปลกๆ!" ใจเรากระตุกวูบทันที อีแนน! คู่แข่งที่เราเพิ่งตัดสินใจว่าจะสู้ด้วยความจริงใจ แต่ตอนนี้เธอกลับอยู่กับพี่ปอนด์สองต่อสอง? ฟ้าใส: (รีบถามด้วยสีหน้าที่ร้อนรน) "ไปทางไหน! บอกมาเดี๋ยวนี้!" ส้ม: (ชี้ไปทางด้านหลังของอาคารเรียนที่ค่อนข้างเปลี่ยว) "ทางนู้น! หลังอาคาร 4 น่ะ! มึงจะไปทำไมวะ...?" ด้วยความอยากรู้และความหึงหวงที่พุ่งสูง เราก็รีบเดินตามไปทางที่ส้มชี้ทันที โดยไม่สนอาหารกลางวันเลยแม้แต่น้อย แยม: (ตะโกนไล่หลังมา) "เห้ย! ไม่กินข้าวก่อนหรอมึง! มื้อสำคัญนะเว้ย!" ฟ้าใส: (ตะโกนตอบกลับไป) "ไม่ว่ะ! กูไม่หิวแล้ว!" ส้ม: (รีบหันไปพูดกับแยม) "นั้นพวกกูไปด้วย! ไปดูสถานการณ์หน่อย!" เราเดินตามสองคนนั้นมาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณหลังอาคารเรียนที่เงียบสงบและมีกำแพงบังตา เราซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจเราแทบจะหยุดเต้น! หลังอาคาร แนน ยืนอยู่ตรงหน้าพี่ปอนด์ สีหน้าของเธอดูจริงจังมาก เราไม่สามารถได้ยินทุกคำพูด แต่คำสุดท้ายของแนนดังพอที่เราจะได้ยินชัดเจน แนน: (พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน) "พี่ปอนด์... แนนรักพี่นะคะ!" เราเบิกตากว้าง... ไม่จริงน่า! แล้วเหตุการณ์ที่ทำให้เราช็อกยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น! แนนเอื้อมมือไปจับท้ายทอยของพี่ปอนด์ แล้วดึงให้เขาก้มลงมาจูบปากเธอทันที! (เพราะตัวแนนเตี้ยกว่าพี่ปอนด์เยอะไง) เรา... ไม่น่าเดินตามมาเลย! เราทำได้แค่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ มองฉากนั้นด้วยความเจ็บปวดที่จุกแน่นอยู่ในอก พี่ปอนด์: (ทันทีที่ผละออกจากแนน เขาก็ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด) "แนน! เธอทำอะไรของเธอ! พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว!" แนน: (ดูโกรธและสับสน) "ใคร!? ใครที่พี่ปอนด์ชอบ! แนนสวยกว่าทุกคนในโรงเรียนแล้วนะ!" พี่ปอนด์: (พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วเดินหนีออกมาทันที โดยไม่หันกลับไปมองแนนอีกเลย) "ไม่ใช่เรื่องของเธอ!" เรายืนมองพี่ปอนด์เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ส่วนแนนก็ยืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธอยู่ตรงนั้น... กลับมาที่โรงอาหาร พวกเราสามคนเดินกลับมาที่โรงอาหารอย่างเงียบๆ เราทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะด้วยสีหน้าสับสน ฟ้าใส: (ถอนหายใจยาว) "เห้อออ..." ส้ม: (ตีไหล่เราเบาๆ อย่างปลอบโยน) "โอย... มัวแต่ลีลานกมั้ยล่ะทีนี้! ไม่น่าทิ้งโอกาสให้เลย!" แยม: (ทำหน้าคิดหนัก) "ว่าแต่... พี่ปอนด์เขาชอบใครว่ะ? ไม่ใช่แกแน่ๆ ไม่งั้นเขาไม่บอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอก" คำพูดของแยมทำให้เราสะดุด... ใช่สิ! เราจะดีใจหรือเสียใจดี!? เราดีใจนะที่พี่ปอนด์ปฏิเสธแนนอย่างชัดเจน แต่ก็ต้องสะดุดกับคำพูดที่ว่า "พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว!" ฟ้าใส: (ทำหน้างอแง) "คงสวยมากแน่ๆ เลย... เป็นคนสวยเพอร์เฟกต์แบบที่พี่ปอนด์เคยมองมาตลอดแหละ..." ส้ม: (รีบยื่นหน้าเข้ามาเขย่าไหล่เรา) "เห้ย! ไม่งอยดิ! แกยังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร! อาจจะเป็นใครก็ได้ที่ไม่ได้สวยเท่าอีแนนก็ได้นะเว้ย!" แยม:"เอาน่า... ผู้หล่อๆ มีตั้งเยอะแยะ! พี่ปอนด์แค่คนเดียวเอง!" ฟ้าใส: (มองเพื่อนทั้งสองด้วยแววตาจริงจัง) "แต่พี่ปอนด์เป็นรักแรกของกูนะเว้ย! รักแรกที่กูตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาเลยนะ!" ห้องเรียน ความเศร้าของเรายังไม่ทันจางหาย เสียงเรียกจากอาจารย์ก็ดังขึ้น อาจารย์สมศรี: (เดินเข้ามาในห้องเรียน) "กัญญาภัค! (ชื่อจริงของฟ้าใส) อาจารย์ขอคุยด้วยหน่อย" ฟ้าใส:"คะ... อาจารย์?" อาจารย์สมศรี:"เลิกเรียนวันนี้ มาช่วยงานครูที่ห้องคอมหน่อยนะ ต้องช่วยจัดทำเอกสารสำหรับงาน Open House ด่วนเลย" ฟ้าใส:"ได้ค่ะ อาจารย์!" (แม้จะนกเรื่องรัก แต่เรื่องเรียนเราไม่มีทางนก!) ส้ม: (สีหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัด) "แล้วเย็นนี้บิงซูเราล่ะ! บิงซูสตอเบอรี่ที่มึงต้องเลี้ยงกู!" (อีนี่ห่วงกินตลอดจริงๆ) ฟ้าใส: (หัวเราะแห้งๆ) "โอ๊ย! พวกมึงไปเลย! กูจะอยู่ช่วยงานอาจารย์ก่อน! มึงก็ไปกินสตอเบอรี่กับยัยแยมสองคนก็ได้!" แยม: (มองเราด้วยความเป็นห่วง) "ให้พวกกูอยู่เป็นเพื่อนมั้ยฟ้า? เผื่อมีผู้ชายอื่นมาแกล้งแกอีก" ฟ้าใส:"ไม่ต้องหรอก! กูอยู่ได้! พวกแกไปกินบิงซูเถอะ! แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเล่าให้ฟัง โอเคนะพวกมึง!" เรานั่งมองนาฬิกา... รู้สึกทั้งเหนื่อยและใจหาย... นี่แหละคือชีวิตของ 'นักเรียนตัวอย่าง' ที่ต้องอยู่กับกองเอกสารและคอมพิวเตอร์ แทนที่จะได้ไปสนุกกับเพื่อนๆ หรือได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เรารัก... แต่เราก็ไม่มีทางเลือก... เพราะชีวิตนี้... เราต้องทำตามหน้าที่และทำตามความคาดหวังของครอบครัวมาโดยตลอด... และหน้าที่ตอนนี้คือการช่วยงานอาจารย์...