EP.10: ห้องคอม

ห้องคอมพิวเตอร์ - หลังเลิกเรียน ทันทีที่เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นราวกับเสียงสัญญาณแห่งการเริ่มต้นภารกิจลับ เราก็รีบตรงดิ่งมาที่ ห้องคอมพิวเตอร์ ทันทีตามที่อาจารย์สั่ง! วันนี้เราต้องมาช่วยงานจัดเอกสารเตรียมสำหรับงาน Open House ของโรงเรียน ซึ่งเป็นหน้าที่ของ 'นักเรียนตัวอย่าง' ที่ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด! เราถือเป็นความภาคภูมิใจของชั้นปีเลยก็ว่าได้! เมื่อมาถึง ก็พบว่ามีรุ่นพี่ผู้ชายมานั่งรออาจารย์อยู่แล้ว 3 คน ซึ่งแต่ละคนก็คือคนที่มา 'แก้ศูนย์' หรือ 'แก้ติดรอ' กับอาจารย์วิชาคอมพิวเตอร์! พี่ๆ เหล่านี้เราก็รู้จักเป็นอย่างดี: พี่เรน: แฟนหนุ่มมาดกวนของยัย ส้ม ที่ชอบหาเรื่องแกล้งเพื่อนเราอยู่เสมอ พี่ต้า: เพื่อนสนิทที่ดูแบดบอยและชอบแซวเราเป็นประจำของ พี่ปอนด์ และ... พี่ปอนด์ ของเรา (หื้ม! เราแอบยิ้มคนเดียวในใจ... ของเค้า!) ส่วนเราก็นั่งประจำที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่าง พร้อมกองเอกสารสูงท่วมหัวอย่างที่ตั้งใจจะจัดการให้เรียบร้อยก่อนค่ำ! อาจารย์: (มองมาที่เราด้วยรอยยิ้มอย่างใจดีและเต็มไปด้วยความไว้ใจ) "กัญญาภัค! หนูมีอะไรจะใช้พี่ๆ เขาก็ใช้เลยนะ! พวกนี้มา 'แก้ศูนย์' กับครูเอง! ถือเป็นการ 'ใช้แรงงานแลกคะแนน'! ใช้ให้คุ้มเลยนะลูก!" ฟ้าใส: (เราทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย เพราะไม่เคยกล้าสั่งใคร! โดยเฉพาะ พี่ปอนด์ ที่เราแอบปลื้มอยู่ตอนนี้!) "ค้าาาาา..." (เราตอบรับเบาๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจ) พี่ต้า: (เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ชอบทำให้เราเขินเสมอ) "มาครับคนสวย! งานอะไรที่มันหนักๆ เกินกำลังน้องฟ้าใสเนี่ย... เดี๋ยวพี่ช่วยถือ! งานหนักๆ ให้เป็นหน้าที่ของหนุ่มๆ ดีกว่า!" พี่เรน: (ตะโกนเรียกจากอีกมุมห้องด้วยน้ำเสียงที่เน้นคำว่า 'งาน' อย่างจงใจ) "ไอต้า! อาจารย์เรียกมึงไป ปริ้นท์งาน นู่น! อาจารย์บอกให้มึง 'เร่งด่วน' เลยนะเว้ย! งานสำคัญกว่าสาว!" พี่ต้า: (ทำหน้าเบื่อโลก แต่ก็ต้องเชื่อฟังเพราะอยากได้คะแนนคืน) "เออๆ! เดี๋ยวมาช่วยนะ น้องฟ้าใส!" (แล้วก็เดินออกไปพร้อมกับพี่เรน) ตอนนี้ในห้องคอมพิวเตอร์ที่กว้างขวางเหลือเพียงแค่ เราสองคน! คือ เรา กับ พี่ปอนด์ ที่ยังคงนั่งอยู่ตรงโซนกลางของห้อง! ห้องทั้งห้องเงียบสงัด มีแค่เสียงแอร์และเสียงหายใจของเราเท่านั้น! พี่ปอนด์: (ลุกขึ้นแล้วเดินมาที่โต๊ะเราอย่างตั้งใจ! เขาหยิบกองเอกสารที่เรากำลังจัดขึ้นมาดู) "เดี๋ยวพี่ช่วย" (เสียงของเขาอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยเสมอ) ฟ้าใส: (เราเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความดีใจ! การได้ทำงานร่วมกับแฟนในอนาคตของเรามันช่างดีเหลือเกิน!) "ขอบคุณค่ะ" อาจารย์ เห็นว่า พี่ปอนด์ อาสาช่วยเราแล้ว ก็เลยออกไปโทรศัพท์ที่ด้านนอกห้อง ทำให้ตอนนี้ในห้องคอมพิวเตอร์ที่กว้างขวางมีเพียงแค่ เราสองคน! เรานั่งทำงานอยู่ข้างกัน! ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้น่าอึดอัดเลย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเคลิบเคลิ้มที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา! เราแอบยิ้มอยู่คนเดียวขณะจัดเรียงเอกสาร! พี่ปอนด์: (หยิบเอกสารขึ้นมาปึกหนึ่งที่มีป้ายเขียนว่า 'จัดเก็บระยะยาว') "เอกสารพวกนี้ต้องเก็บไว้ที่ไหนครับ? มันเยอะมากเลยนะ... ถ้าวางไว้แบบนี้เดี๋ยวจะหายไปซะก่อน" ฟ้าใส: (เรามองไปที่ตู้เก็บเอกสารที่อยู่มุมห้อง) "เก็บไว้บน หลังตู้สีขาว นั่นน่ะค่ะ! เป็นเอกสารของปีที่แล้วที่ไม่ค่อยได้ใช้แล้ว! แต่ตู้มันสูงมากเลย... หนูไม่น่าจะเอื้อมถึง" พี่ปอนด์: (เขายิ้มอย่างมั่นใจ) "อ๋อ... งั้นเดี๋ยวพี่จัดการให้! มันเป็นงานของลูกผู้ชายอยู่แล้ว! พี่ถนัดงาน 'ยก' ของหนักๆ อยู่แล้วครับ" (เขายิ้มกวนๆ) แต่ด้วยความที่เราอยากแสดงความสามารถในการทำอะไรด้วยตัวเอง! และอยากให้เขารู้ว่าเราก็ 'แกร่ง' พอที่จะดูแลตัวเองได้! ฟ้าใส: (เรายื่นมือไปคว้าเอกสารจากมือเขาคืนมาทันที) "ไม่เป็นไรค่ะ! หนูทำเองได้! หนูจะเอาเก้าอี้มาปีนค่ะ! พี่ปอนด์ไปจัดหมวดหมู่เอกสารอื่นต่อเถอะค่ะ! หนูไม่ชอบให้ใครมาดูถูกความสามารถของหนู!" เราเดินไป ลากเก้าอี้พลาสติกสีขาว ตัวหนึ่งมาวาง! เก้าอี้ตัวนี้เป็นของเก่าที่วางทิ้งไว้นานแล้ว! มันดูไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่! เราเหยียบขึ้นไปอย่างทุลักทุเลเพื่อจะเอากองเอกสารไปวางไว้บนหลังตู้ที่สูงเกินเอื้อม! พี่ปอนด์: (เขาลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความเป็นห่วงที่แทบจะปิดไม่มิด!) "ตัวเล็ก! ระวังนะครับ! เก้าอี้มันดูไม่แข็งแรงเลยนะ! ให้พี่จัดการเถอะ! ไม่ใช่เรื่องต้องพิสูจน์ตัวเองเลยนะ!" ฟ้าใส: (เรายืนบนเก้าอี้ได้แล้ว และพยายามยืดตัวสุดแขนเพื่อวางเอกสารให้ตรงมุมที่สุด) "ไม่เป็นไรค่ะ! หนูถึงแล้ว! อีกนิดเดียว! พี่ปอนด์อย่าห่วงเลยค่ะ!" เรายืดแขนออกไปจนสุดตัว! เอกสารกำลังจะถึงหลังตู้แล้ว! แต่จังหวะที่เราเอื้อมมือออกไป น้ำหนักของเราก็เทไปด้านหน้ามากเกินไป! โค๊มมมมมมมมมม!