เช้าวันหนึ่ง รสรินกำลังจัดระเบียบพืชพันธุ์บนดาดฟ้า คิณเดินออกมาพร้อมแก้วกาแฟ
คิณ: “คุณต้องเพิ่มต้นไม้ที่ให้ร่มเงาตรงมุมนี้อีกหน่อย”
รสริน: “ไม่ได้ค่ะ! ต้นไม้พวกนั้นจะกินพื้นที่มากเกินไป และมันเกินงบประมาณที่ฉันตั้งไว้แล้ว!”
คิณ: “คุณเป็นบ้าอะไรกับงบประมาณนักหนา! ฉันสามารถซื้อดอกไม้ทั้งประเทศนี้ให้คุณได้นะ!”
รสริน: “แต่มันคือศักดิ์ศรีของฉันค่ะ คิณ! ถ้าฉันแพ้การพนันนี้ ฉันต้องเป็นคู่ควงของคุณหนึ่งปี! ฉันไม่มีวันยอมแพ้ให้คุณได้ง่ายๆ หรอก!”
คิณ: (วางแก้วกาแฟลงและเดินเข้าหาเธอ) “ทำไมล่ะ? การเป็นคู่ควงของฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือว่าคุณกลัวว่าการอยู่ใกล้ฉันจะทำให้คุณ... ตกหลุมรักฉัน?”
รสริน: (มองตาเขาอย่างท้าทาย) “ฉันกลัวว่าการอยู่ใกล้คุณจะทำให้ฉัน... กลายเป็นผู้หญิงโง่ๆ ที่หลงเสน่ห์ผู้ชายที่ไม่เคยจริงจังกับใครต่างหาก!”
คิณไม่ตอบ แต่ก้มลงจูบเธออย่างรวดเร็ว จูบที่เกิดขึ้นกลางแดดจ้าบนดา
