แสงแรกของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของ คิณ เผยให้เห็นความโกลาหลที่หลงเหลืออยู่จากค่ำคืนที่เร่าร้อน รสริน ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือความรู้สึกว่างเปล่าและความผิดหวังในตัวเองที่อยู่ภายในจิตใจ
เธอมองไปยังร่างเปลือยเปล่าของคิณที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนโยนยามหลับนั้นช่างแตกต่างจากชายผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาที่เธอรู้จัก รสรินรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชิบ เก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าสู่ห้องทำงานชั่วคราวของตัวเอง
เธอสวมเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้คิณตื่นขึ้นมา
ในห้องน้ำ รสรินมองใบหน้าตัวเองในกระจก มันแดงก่ำและมีร่องรอยของการถูกครอบครองอย่างชัดเจน ความคิดมากมายตีกันอยู่ในหัว: เธอทำอะไรลงไป? เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงยอม
