EP.11 เป็นแฟนกัน

โค๊มมมมมมมมมม! ขาเก้าอี้พลาสติกที่เก่าและอ่อนแอรับน้ำหนักไม่ไหว มันหักลงทันที! ตัวเราลอยคว้างกลางอากาศอย่างเสียหลัก! ฟ้าใส:"ว๊ายยยยยย!" เราคิดว่าคงต้องตกลงมาก้นจ้ำเบ้าแน่ๆ แต่แล้ว... พี่ปอนด์ก็พุ่งตัวเข้ามาหาเราอย่างรวดเร็ว! เขาใช้แขนโอบรอบตัวเรา แล้วรับร่างเราไว้ได้ทันก่อนที่เราจะกระแทกพื้น! ตอนนี้... ตัวเรานอนทับอยู่บนร่างของพี่ปอนด์ที่นอนราบอยู่กับพื้น แขนของเขาโอบรอบเอวเราไว้แน่น ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว! หัวใจเราเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง! ฟ้าใส: (ใบหน้าแดงก่ำ) "ขอโทษคะ..." เรากำลังจะรีบลุกออกจากตัวเขา แต่จู่ๆ... พี่ปอนด์: (เขาไม่ได้ปล่อยเราไป แต่กลับกระชับมือที่โอบเอวเราให้แน่นขึ้น) "นอนอยู่แบบนี้ก่อน... อย่าเพิ่งลุกไปไหน" (เสียงเขาแหบพร่าและจริงจังจนน่าใจหาย) แล้วเขาก็ใช้มืออีกข้าง จับที่ท้ายทอยของเรา! ค่อยๆ ก้มลงมา... ประกบปากของเราเข้าหากัน! เราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ... นี่คือ จูบแรก ของเรา! ลิ้นอุ่นๆ และนุ่มนวลของพี่ปอนด์ค่อยๆ สอดแทรกเข้ามาในปากเรา เราไม่ขัดขืน... แต่กลับตอบรับสัมผัสอันอ่อนโยนและรุ่มร้อนนั้นอย่างเชื่องช้า... เราแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน กว่า 10 นาที! ปากของพี่ปอนด์หอมมาก... หอมจนเราแทบจะขาดใจ! แค่กๆ! แค่กๆ! เสียงกระแอมไอที่ดังขึ้นอย่างจงใจทำให้เราสองคนผละออกจากกันทันที! เราหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความตกใจ! พี่เต้: (เสียงดังฟังชัด) "แค่กๆ! ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะครับอาจารย์! อาจารย์บอกว่าพวกเราแก้ศูนย์เสร็จแล้วครับ!" (แต่แววตาเขาไม่ได้มองหาอาจารย์เลย) พี่เรน: (ทำหน้ากวนๆ) "โห! มึงเล่น นักเรียนตัวอย่าง เลยเหรอว่ะไอ้ปอนด์! ไม่ธรรมดาเลยนะมึง!" พี่เต้:"หึ! ร้ายนะมึง ไอปอนด์! เงียบกริบเลยนะตอนจีบ!" พี่ปอนด์: (ลุกขึ้นยืนแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขามองไปที่เพื่อนด้วยสายตาดุดัน) "เงียบๆ ไปเลยพวกมึงอะ! ไม่เห็นอาจารย์อยู่ในห้องเหรอไง!" ฟ้าใส: (หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู เราพยายามรวบรวมสติแล้วรีบหยิบกระเป๋า) "เอ่อ... ฟ้าขอตัวก่อนนะคะ!" (เราต้องรีบเดินออกจากตรงนั้นอย่างไวที่สุด ก่อนที่อาจารย์จะกลับมาเห็นสภาพอันไม่พึงประสงค์นี้! หน้าโรงเรียน เราเดินออกมาจากอาคารเรียนอย่างรวดเร็ว มือถือเราก็ดังขึ้น เป็นเบอร์โทรศัพท์ของ ลุงสม (คนขับรถ) ที่โทรมาตามเวลาเลิกเรียนปกติ ฟ้าใส: (รีบรับสาย) "ลุงสมคะ! ฟ้าเลิกเรียนแล้ว มารับฟ้าหน่........." พรึบ! โทรศัพท์ถูกดึงออกจากมือเราอย่างรวดเร็ว! พี่ปอนด์! เขาตามเรามาทันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเขาก็กดวางสายไปทันที! ฟ้าใส: (หันไปมองเขาด้วยความโกรธ) "เห้ย! พี่! ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ! หนูต้องกลับบ้านแล้วนะ!" พี่ปอนด์: (ยืนหอบเล็กน้อยจากการวิ่งตามมา ใบหน้าเขายังมีร่องรอยความเร่าร้อนจากจูบเมื่อกี้) "เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ฟ้าใส:"ไม่เอาค่ะ! ฟ้าจะกลับเอง! ลุงสมกำลังจะมารับแล้ว!" พี่ปอนด์: (ทำหน้ากวนประสาทอย่างน่ารัก แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้) "ไม่ได้จะเอา! จะไปส่งบ้าน!" ฟ้าใส: (หน้าแดงก่ำ) "กวน......" พี่ปอนด์: (ยิ้มอบอุ่น) "จะกลับได้ยังครับ ตัวเล็ก? เดี๋ยวค่ำก่อน พ่อแม่จะว่าเอา" ฟ้าใส: (เราลังเลเล็กน้อย แต่ก็แพ้สายตาอ้อนวอนของเขา) "ก็ได้!" (เล่นตัวพองานหน่อย) ตลาดโต้รุ่ง พี่ปอนด์ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งเรา แต่แทนที่จะตรงไปที่บ้าน เรากลับมาแวะจอดที่ ตลาดโต้รุ่ง ที่มีแต่ร้านอาหารข้างทาง ฟ้าใส: (มองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ) "จอดทำไมอ่ะคะ?" พี่ปอนด์: (ดับเครื่องยนต์แล้วถอดหมวกกันน็อก) "หิว!" ฟ้าใส: (มองนาฬิกาข้อมือ) "ไปส่งหนูก่อนสิคะ! นี่มัน 18:00 น. แล้วนะคะ! เดี๋ยวพ่อดุเอา! หนูต้องกลับบ้านก่อนทุ่มนึงนะ!" พี่ปอนด์: (เดินเข้ามาใกล้เรา แล้วมองตาเราอย่างอ่อนโยน) "แต่พี่... อยากกินข้าวกับเราก่อน" ฟ้าใส: (O_O ตกใจกับคำพูดพี่ปอนด์ หูก็เริ่มแดงเพราะความเขิน) 'เมื่อกี้เขาพูดว่า 'อยากกินข้าวกับเรา' ใช่ไหม!? ไม่ใช่ 'น้องฟ้าใส' !' ร้านอาหารตามสั่ง เรายอมเดินตามพี่ปอนด์มาที่ร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่ง ถึงเราจะเป็นลูกคุณหนูที่กินอาหารหรูๆ มาตั้งแต่เด็ก แต่เราก็อยู่ง่ายกินง่ายไม่ถือตัว อาหารข้างทางกินได้หมดอ่ะ! พี่ปอนด์: (สั่งอาหาร) "เอากระเพราหมูกรอบครับ! เผ็ดน้อยๆ" ฟ้าใส: (เราชอบอาหารรสจัด) "หนูเอา ตับหวาน กับข้าวสวยค่ะ! เผ็ดๆ เลยนะคะ" (ชอบกินตับไง) 20 นาทีผ่านไป... แม่ค้า:"มาแล้วจ้า! กระเพราหมูกรอบกับตับหวาน!" ฟ้าใส:"ขอบคุณค่า!" เราเริ่มกินข้าวกันอย่างเงียบๆ แต่แล้วพี่ปอนด์ก็เริ่มบทสนทนาที่ทำเอาเราสะดุ้ง พี่ปอนด์:"ชอบกินตับหรอ?" ฟ้าใส: (พยักหน้าพร้อมเคี้ยวข้าว) "อื้อ! อร่อยดีค่ะ!" พี่ปอนด์: (เขายิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย) "นั้น... พี่ขอกินตับฟ้าหน่อยสิ" ฟ้าใส: (O_O เราเบิกตากว้าง แล้วเกือบจะพ่นข้าวออกมา!) "ห้ะ!? พี่ปอนด์พูดอะไรคะ!" พี่ปอนด์: (หัวเราะเบาๆ แล้วตักตับชิ้นใหญ่จากจานเราไปใส่ปากตัวเองอย่างรวดเร็ว) "นี่ไง! ตับหวานในจานเราไง! คิดอะไรเนี่ย... หึ!" ฟ้าใส: (รีบก้มหน้าลงกินข้าวทันที) "ป๊าว! ไม่ได้คิดอะไรเลย!" พี่ปอนด์: (ยิ้มปนขำ) "หึๆ... ตัวเล็ก" ฟ้าใส:"เรียกใคร?" พี่ปอนด์:"นั่งกันอยู่ 2 คน! พี่จะเรียกใครล่ะครับ?" ฟ้าใส:"หนูชื่อฟ้าใสค่ะ!" พี่ปอนด์:"รู้แล้ว... แต่พี่ชอบเรียก 'ตัวเล็ก' มากกว่า... ก็เราตัวเล็กนี่นา" พี่ปอนด์: (เขาเอื้อมมือมาแล้วใช้นิ้วจิ้มที่แขนเราเบาๆ) "นี่..." ฟ้าใส:"อะไรคะ?" พี่ปอนด์:"มีแฟนยัง?" ฟ้าใส: (หัวใจเต้นแรงมาก! จังหวะที่รอคอยมาถึงแล้ว!) "ยัง..." พี่ปอนด์: (เขามองตาเราอย่างจริงจัง แล้วรอยยิ้มหวานๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา) "เป็นแฟนกันนะ" ฟ้าใส: (เราอึ้งไปชั่วขณะ... นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!? กรี๊ดดดด!) "ห้ะ!?" พี่ปอนด์: (เขาพูดซ้ำอย่างหนักแน่น) "เป็นแฟนกัน" ฟ้าใส: (เรายังคงอยู่ในความไม่แน่ใจเรื่อง 'คนที่ชอบ' เมื่อ EP.8) "พี่... พี่มีคนที่ชอบแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" พี่ปอนด์:"อือ... อยากรู้ไหมว่าใคร?" ฟ้าใส: (ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย) "ใคร?" พี่ปอนด์: (เขายิ้มหวานที่สุดในโลก) "ไปส่องกระจกดูดิ" พี่ปอนด์:"ตกลงไหมครับ... ตัวเล็ก?" ฟ้าใส: (เราพยักหน้าเบาๆ จนแทบมองไม่เห็น) "อืม..." ฟ้าใส: (เราตัดสินใจเพิ่มเงื่อนไข เพื่อความมั่นใจในความรักครั้งแรกนี้) "แต่... ถ้าคบกันแล้วห้ามนอกใจฟ้านะคะ!" พี่ปอนด์: (ยิ้มอบอุ่น) "อืม... สัญญาครับ" (เขายื่นนิ้วก้อยมาให้เราเกี่ยว) เรายื่นนิ้วก้อยไป เกี่ยว กับนิ้วก้อยของพี่ปอนด์อย่างช้าๆ เป็นสัญญารักแรกที่บริสุทธิ์และอบอุ่นที่สุด!