EP.2 แอบชอบ

หลังเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น ร้านบิงซูชื่อดังในเชียงใหม่ พวกเราสามคนเดินเข้ามาในร้านบิงซูที่ตกแต่งอย่างน่ารัก แยมรีบจองโต๊ะริมหน้าต่างทันที เราสั่งบิงซูตามที่ตกลงกันไว้คือบิงซูมะม่วงขนาดใหญ่สำหรับวันนี้ และตอนนี้บิงซูก็กำลังถูกตักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่มีการโต้เถียงกันอีก แยม: (วางช้อนลงอย่างจริงจังแล้วเท้าคางมองเรา) "ฟ้าใส... มึงตอบกูมาดีๆ นะ มึงยังชอบพี่ปอนด์อยู่ป่ะว่ะ?" เราที่กำลังเคลิ้มกับความหวานฉ่ำของมะม่วงและน้ำแข็งไส ก็ทำได้แค่พยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ แล้วรีบตักบิงซูเข้าปากอีกคำเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ส้ม: (ตักบิงซูคำใหญ่เข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ) "ทำไมว่ะ? มีเรื่องอะไรให้พวกกูเผือกอีกแล้วเหรออีแยม?" แยม: (ทำหน้าเบื่อโลก) "ก็กูเห็น อีแนนห้อง 5/3 น่ะสิ! มันชอบไปอ่อยพี่ปอนด์อยู่บ่อยๆ หน้าไม่อายสุดๆ! เมื่อเช้าก็เห็นเดินถือกระเป๋าตามหลังพี่เขาไปที่สนามบาสเก็ตบอล! กูรับไม่ได้!" สีหน้าเราดูหมองลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อ 'อีแนน' ผู้หญิงที่สวยจัดจ้านและมั่นใจจนน่ากลัว เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของเรา ส้ม: (เช็ดปากด้วยทิชชูอย่างเรียบร้อย) "ถ้าเป็นแบบนั้น... กูว่ามึงควรสารภาพรักกับพี่ปอนด์ได้แล้วนะ! ก่อนที่อีแนนมันจะงาบพี่เขาไปกิน!" ฟ้าใส: (วางช้อนลงช้าๆ) "กูไม่กล้าว่ะ..." แยม: (ตีโต๊ะเสียงดัง 'ปึ้ก!' จนบิงซูแทบจะกระเด็น) "อีฟ้าใส! กูเห็นมึงพูดแบบนี้มาเป็นปีแล้วนะ! ตกลงมึงจะให้กูเป็นอีแก่ตายไปพร้อมกับความลับเรื่องที่มึงแอบชอบผู้ชายคนแรกในชีวิตเลยเหรอ!" ฟ้าใส: (ก้มหน้าลงมองบิงซู) "ก็กูไม่สวยอ่ะ... พี่ปอนด์เขาไม่มองกูหรอก แฟนเก่าเขาแต่ละคน... สวยระดับดาวโรงเรียน ตัวท็อปทั้งนั้นเลยนะเว้ย" ส้ม: (ยื่นมือมาบีบมือเราเบาๆ) "โอ๊ย! กูว่ามึงสวยกว่าอีแนนอีกนะ! ถ้ามึงเอาแว่นออก แล้วเลิกใส่เสื้อตัวโคร่งๆ นี่ได้นะ รับรองว่าอีแนนชิดซ้ายไปเลย!" แยม: (เท้าคางแล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรุนแรง) "เออ! สวยและ รวยมาก อย่างมึงจะกลัวอะไรว่ะ! แถมยังมีดีกรีเป็นถึง นักเรียนตัวอย่าง ของโรงเรียนอีก! ใครๆ ก็อยากได้ไปเป็นสะใภ้ที่ดีทั้งนั้นแหละ!" ส้ม: (หัวเราะคิกคัก) "อีแนนมันก็แค่พวก... หน้าอย่างกับหนอนมะม่วง! ผิวก็คล้ำ แถมยังชอบแต่งหน้าหนาเตอะ!" ฟ้าใส: (อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา) "555555 มึงก็คิดได้เนอะอีส้ม! หนอนมะม่วงเลยเหรอ!" เราแอบชอบ พี่ปอนด์ มาเป็นปีแล้วจริงๆ พี่ปอนด์เป็นผู้ชายที่ครบเครื่องไปหมด ทั้งหล่อ ทั้งเท่ ผิวขาวจัด สูงถึง 180 เซนติเมตร ตอนนี้เรียนอยู่ ม.6 แถมยังเป็นนักร้องนำของวงดนตรีโรงเรียนอีกด้วย! เขาเป็นเหมือนแสงสว่างที่เราได้แต่มองอยู่ห่างๆ แต่เราไม่กล้าไปสารภาพรักกับพี่ปอนด์หลอก เพราะเรากลัวคำตอบที่ไม่เป็นอย่างที่เราคิด กลัวการถูกปฏิเสธจนไม่กล้าแม้แต่จะฝัน วันถัดมา ช่วงพักเที่ยงในสนามโรงเรียน วันนี้เป็นวันที่เราต้องไปกินบิงซูชาเขียวตามที่ตกลงกันไว้เมื่อวาน แต่ตอนนี้พวกเรากำลังเดินอยู่ที่โรงอาหารเพื่อหาของคาวเข้าท้องก่อน ฟ้าใส: (มองเมนูด้วยสายตาหิวโหย) "หิวมาก! พวกแกกินอะไรดีว่ะ?" ส้ม: (ถอนหายใจยาว) "กินทุกอย่างที่ขวางหน้าแล้วกัน! ตอนนี้กูหิวจนตาลายแล้ว!" แยม: (ทำหน้าเจ้าเล่ห์) "งั้นกิน รองเท้าผ้าใบ กูไหมล่ะ? อยากได้คู่ใหม่พอดี! เดี๋ยวถอดให้!" ส้ม: (ทำหน้าแหยงๆ) "ยี้! ไม่โว้ย! อีแยมสกปรก!" ฟ้าใส, แยม: (ประสานเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน) "555555" พวกเราเดินคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่แล้ว... จู่ๆ ก็มีลูกบอลลูกใหญ่พุ่งเข้ามาใส่หน้าเราเต็มๆ! มันเร็วมากจนเราไม่ทันได้ยกมือขึ้นมาป้องกัน! ผัวะ! ฟ้าใส: (ร้องเสียงหลงพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วใบหน้า) "โอ๊ย!!" ส้ม: (รีบเข้ามาประคองเราทันทีด้วยสีหน้าตกใจ) "ฟ้าใส! เจ็บมากมั้ย! ไหนดูสิ!" แยม: (เบิกตากว้าง) "ชิบหายแล้ว! หน้าแดงแจ๋เลยว่ะ! แกไม่เป็นอะไรนะยัยใส!" ทันใดนั้นเอง... มีผู้ชายหน้าหล่อคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพวกเราอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสีหน้าสำนึกผิด และคนนั้นก็คือ... พี่ปอนด์! พี่ปอนด์: (หอบเล็กน้อย มองเราด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด) "เจ็บมากมั้ยครับน้อง? พี่ขอโทษจริงๆ พี่เตะแรงไปหน่อย..." โอ๊ยยย! แค่เห็นหน้าพี่ปอนด์ก็หายเจ็บแล้วค่ะ! (ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวทันทีอย่างไม่อาจควบคุม) ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขาทำเอาเราเขินจนแทบจะละลาย แยม: (ทำหน้าดุแทนเราทันที) "ไม่เจ็บมั้งคะ! น่าแดงขนาดนี้! ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!" (ยัยแยมเริ่มออกโรง) ฟ้าใส: (รีบหันไปศอกยัยแยมเบาๆ) "อีแยม!!" ส้ม: (หันไปพูดกับพี่ปอนด์ด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุด) "รบกวน พี่ปอนด์ พาฟ้าใสไปห้องพยาบาลทีนะคะ? พวกหนูต้องรีบไปทำธุระสำคัญมากๆ เลยค่ะ!" (ยัยส้มยักคิ้วให้แยมเป็นการส่งสัญญาณ) พี่ปอนด์: (ตอบรับอย่างรวดเร็ว) "ได้ครับ! มานี่เลยน้อง!" (เขายื่นมือมาแตะที่แขนเราเบาๆ) ฟ้าใส: (พยายามปฏิเสธ แต่ก็โดนเพื่อนๆ ทิ้งอย่างรวดเร็ว) "เห้ย! เดี๋ยวสิ... พวกแกจะไปไหน!" แต่ไม่ทันแล้ว... ยัยส้มกับยัยแยมพยักหน้าให้เราอย่างรู้กัน แล้วรีบวิ่งหนีหายไปในฝูงชนทันที ทิ้งให้เรายืนเคียงข้างพี่ปอนด์อยู่ตรงนั้น... คงอยากให้เราอยู่กับพี่ปอนด์แหละ! พวกแกนี่มัน... ช่างหาโอกาสให้เพื่อนจริงๆ!