หลังจากจำใจต้องรับปาก คิณ ว่าจะไปงานกาล่าดินเนอร์ของวรโชติกรุ๊ป รสริน ก็แทบจะไม่มีเวลาหายใจ เธอใช้เวลาที่เหลือในการจัดการขนย้ายอุปกรณ์จากร้าน 'ปากหวาน' มาไว้ที่ห้องเก็บของในเพนต์เฮาส์ของคิณ ซึ่งถูกดัดแปลงเป็น 'ออฟฟิศชั่วคราว'
วันงานมาถึง
รสรินยังคงใส่ชุดทำงานสบายๆ เพราะเธอลืมเรื่องชุดราตรีไปเสียสนิท
รสริน: “คุณคิณ! ฉันจะไปในชุดนี้นี่แหละค่ะ”
คิณ: (มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า) “คุณคิดว่าชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์จะเข้ากับงานกาล่าดินเนอร์ของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างวรโชติกรุ๊ปเหรอ? คุณกำลังทำให้ฉันอับอายนะ รสริน”
รสริน: “ฉันไม่ได้อยากไปตั้งแต่แรกแล้ว! ฉันไม่ได้เตรียมชุด! คุณก็รู้ว่าฉันเป็นแค่คนจัดสวน ไม่ใช่นางงาม!”
คิณ: (ถอนหายใจ) “ฉันรู้! เลขาอั้มจัดการให้แล้ว”
เลขาอั้มปรากฏตัวพร้อมกับกล่องชุดราตรีขนาดใหญ่จากร้านดีไซเนอร์ชื่อดัง
เลขาอั้ม: “คุณคิณสั่งให้ผมเตรียมไว้ครับ แต่ไม่ทราบขนาดแน่นอน จึง
