หลังจากวันนั้นเธอก็เดินออกไปจากชีวิตดิว และดิวก็ออกไปจากชีวิตของเธอในวันนั้น เธอถือว่ามันเป็นความฝัน และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก
ฉันต้องอยู่คนเดียวให้ได้และฉันอยู่คนเดียวมาตลอดถึงสามปี
“แพรไหม เธอร้องไห้ทำไม” เสือเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงตกใจ เธอใช้นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาออกจากพวงแก้มทันที
“ไม่มีอะไรค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสะอื้น
“คิดถึงเรื่องเมื่อกี้เหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอกลับเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ไม่ใช่แค่เสียงเธอที่เงียบ แต่ทุกอย่างเงียบหมดมีเพียงเพียงเสียงแอร์ที่ดังออกมาเท่านั้น
เมื่อมาถึงคอนโด เธอก้าวเดินลงจากรถราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไม่พูดไม่จาสิ่งใดออกมา เสือก้าวเดินตามเธอห่างๆ จนถึงลิฟต์ เขาจึงขึ้นไปพร้อมกับเธอ นัยน์ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาเองก็ไม่กล้าจะถามสิ่งใดต่อ จนกระทั่งลิฟต์เปิดออกมา เธอรู้สึกว่าไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะก้าวเท้าเดินออกจากลิฟต์เธอยังไม่มีปัญญาก
