“ไปที่โต๊ะกิน ปล่อยให้เสือคุยกับนักธุรกิจไปเถอะ” หญิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“แต่ฉันมาในฐานะเลขาของเขานะ” แพรไหมเอ่ยบอก
“เสือ เสือ” หญิงเอ่ยเรียกเสือที่คุยกับชายคนนั้นสร็จสิ้นแล้ว
“ว่า” เสือเอ่ยถามหญิง
“ขอยืมตัวเลขาของนายก่อนนะ เดี๋ยวนำมาส่งคืน” หญิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“ฝากด้วย” เสือเอ่ยบอกหญิง และเผยยิ้มมองแพรไหม
“ไปกันเถอะ เสื้อโคร่งอนุญาตแล้ว” หญิงเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วจับมือเรียวของแพรไหมไปยังโต๊ะที่อยู่ไม่ไกล เธอเห็นว่าหญิงสาวใบหน้างดงามดูเป็นลูกคุณหญิงคุณนายที่มาในงานนี้
“เพื่อนเธอสวยจัง” ผู้หญิงคนหนึ่งในโต๊ะพูดขึ้น ซึ่งแพรไหมไม่รู้ว่าเธอ
“ฉันจะแนะนำนะให้รู้จัก คนนั้นน้ำค้าง คนนี้เดือนเต็ม พวกเธอเพื่อนเราตอนที่เราไปเรียนโทที่อเมริกา พวกเธอนี่แพรไหม เพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม” หญิงเอ่ยบอกพวกเธอให้รู้จักกับแพรไหม
“ยินดีที่ได้รู้จัก เธอสวยมากเลยนะ” น้ำค้างเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“น
