พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 31
"แน่ใจนะว่านี่ชุดเด็กเสิร์ฟ" หลังจากที่ใส่ชุดเรียบร้อยแล้ว พลอยไพลินก็ยืนมองตัวเองใน กระจกบานใหญ่ที่ติดไว้ในห้องนี้..ถ้าก้มเก็บของนี่มีหวังเห็นทะลุไส้ทะลุพุงแน่
แกร็ก.. จังหวะนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา
"เสร็จหรือยัง ฉันไม่มีเวลารอเธอทั้งคืนนะ"
"พี่คะมีชุดอื่นให้เลือกไหมคะ"
"เธอไปเป็นพนักงานเสิร์ฟนะไม่ใช่ไปบวชชี"
"เกี่ยวอะไรกับบวชชีวะเนี่ย"
"บ่นอะไรรีบออกมาสิ"
เอาวะลองทำดูสักคืน อยากรู้เหมือนกันว่าจะได้เงินเท่าไร เพราะทางร้านยังไม่แจ้งรายได้เลย
"ฉันต้องไปเสิร์ฟอาหารตรงไหนคะ" ปัญหาใหญ่กว่าชุดที่เธอใส่คือสถานที่แห่งนี้มืดมาก ถ้าไม่มีแสงไฟสลัวเธอคงมองไม่เห็นผู้คน แต่ก็ดูไม่ออกหรอกว่าใครเป็นใครเพราะมันเลือนลางไปหมดเลย "ทำไมมันมืดจังคะ"
"นี่มันบาร์นะจะให้เปิดไฟเหมือนห้างเลยหรือไง"
"น้องมาทางนี้หน่อย" จังหวะนั้นลูกค้ามองมาเห็นเธอใส่ชุดเหมือนกับเด็กเสิร์ฟคนอื
