บทที่ 37

1286 คำ

"นาย?" เธอไม่มีเวลาให้คิดอะไรอีกแล้ว พอเห็นว่าคนที่ดื่มเหล้าแก้วนั้นเป็นใครพลอยไพลินก็รีบเดินเข้าไปกระชากแก้วเหล้าออกจากมือ "นี่! แกทำอะไร" กระต่ายหันไปตวาดใส่พลอยไพลิน "นายดื่มเข้าไปเยอะหรือยัง" "ออกไป!" กระต่ายกระชากตัวพลอยไพลินให้ออกห่างจากพ่อเลี้ยงภูตะวัน แต่จังหวะนั้นภูตะวันก็ปัดมือกระต่ายออกไม่ให้แตะต้องตัวเธอ "มันเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟ ถือดียังไงเข้ามาขัดจังหวะความสุขของพ่อเลี้ยงได้ พวกคุณมองอะไรอยู่พาผู้หญิงคนนี้ออกไปสิ" กระต่ายหันไปตะคอกให้ลูกน้องของพ่อเลี้ยง แต่คนที่ถูกพาออกไปจากห้องก็คือกระต่าย "ทำยังไงดี ไปหาหมอกันดีกว่า" พลอยไพลินคว้าแขนเขาให้เดินตามออกมา ที่เธอไม่ได้ถามว่าเขาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพราะเขาก็เป็นลูกน้องของพ่อเลี้ยงนั่น..จะเห็นอยู่ที่นี่มันก็ไม่แปลก จังหวะที่พลอยไพลินลากนายตะวันของเธอออกมา ทั้งพนักงานและลูกค้าต่างก็มองตาม แต่ภูตะวันส่งสัญญาณให้ลูกน้องรู้ว่าห้า

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม