"แถวนี้มันมืดไม่เห็นหรือไงจะจอดเพื่อ!"
"อยากพูดมากทำไมล่ะ" ทีแรกว่าจะจอดซ้ำสักหน่อย เพิ่งนึกได้ว่าเธอกลัวความมืด
ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ก็มาถึงบ้านบนดอย
"ทำไมมืดจัง" ถ้าไม่มีแสงไฟจากรถเธอคงมองไม่เห็นบ้านด้วยซ้ำมั้ง
"ไม่มีคนอยู่ก็มืดสิ"
"เครื่องปั่นไฟมีน้ำมันไหม"
"ไม่รู้เดี๋ยวไปดูให้"
ผ่านไปสักพักภูตะวันก็กลับมาบอกเธอว่าน้ำมันไม่มี ลืมไปเลยวันนั้นที่ขึ้นมา ใช้น้ำมันจนหมดไม่คิดว่าจะได้พาเธอขึ้นมาที่นี่อีก
"แล้วน้ำในห้องน้ำมีไหมล่ะ"
"งานเข้ากูอีกแล้วไหมล่ะ.." เพราะถ้าน้ำไม่มีนั่นหมายถึงเขาต้องไปหิ้วน้ำที่บ่อมาไว้ใช้
"บ้านก็หลังใหญ่ทำไมไม่หาถังมาเปิดน้ำไว้เยอะๆ"
"พูดมากเดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้"
"นายจะให้ฉันรออยู่ที่นี่คนเดียวหรือไง"
"ถ้าไม่กล้าอยู่ก็ตามมาสิ"
"ไม่รู้ว่าฉันจะเดินไหวไหม.."
"ทำไมถึงจะเดินไม่ไหว"
"ก็มันยังเจ็บอยู่" ที่จริงก็ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้นหรอก แต่ทำไมเธอถึงอยากจะอ้อนเข
