พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 45
"พ่อ?"
"กำนันสิงห์??"
"ไอ้ลูกไม่รักดี!" กำนันสิงห์เดินตรงเข้ามาหาพลอยไพลินแล้วกระชากแขนลูกสาวให้หันมาอย่างแรง
"ปล่อยนะพ่อ"
"แกมาทำอะไรอยู่นี่" นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วสายตากำนันสิงห์ยังเหลือบไปมองคนที่ยืนอยู่กับลูกสาว
"พ่อสนใจฉันด้วยเหรอ"
"ทำไมฉันจะไม่สนใจแก แกรู้ไหมว่าไอ้นี่มันเป็นใคร!"
ภูตะวันได้แต่ยืนกลืนน้ำลายลงคอ จะแย่งเธอกลับมาก็ไม่ได้เพราะนั่นพ่อของเธอ
"จะเป็นใครล่ะเขาก็เป็นผัวฉันน่ะสิ"
เพี๊ยะ!! พูดจบประโยคฝ่ามือของคนเป็นพ่อก็ฟาดเข้ากับใบหน้าลูกสาวอย่างแรง
คนร่างสูงที่ยืนมองอยู่เมื่อสักครู่รีบเข้ามาช่วย เขาไม่คิดว่าพ่อจะทำแบบนี้กับลูกสาวได้ก็เลยไม่ได้เข้ามาตั้งแต่ทีแรก
"ถอยออกไปนะไอ้ภู!"
"เป็นอะไรไหม" ชายหนุ่มถามพร้อมกับใช้นิ้วโป้งเขี่ยริมฝีปากตรงที่มีเลือดซิบออกมาให้กับเธอ
หมั่บ! กำนันสิงห์กระชากตัวภูตะวันให้ออกห่างจากลูกสาวก่อนที่จะกำหมัดแน่น
