พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 46
ตุ้บ! ดึกๆ ของคืนที่สองที่เธอกลับมานอนบ้าน ก็ได้ยินเสียงของแข็งปะทะเข้ากับหน้าต่างห้องนอน
"?" พลอยไพลินที่นอนไม่หลับอยู่แล้ว เดินมาเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกไปดูว่าเด็กที่ไหนขว้างก้อนหินมาใส่หน้าต่าง "??" ด้วยความที่สายตาเธอไม่ดีอยู่แล้ว เพ่งเล็งแค่ไหนก็มองไม่เห็น
"พลอย" และเขาก็รู้ว่าเธอคงมองไม่เห็น..เขาเลยตะโกนเรียกชื่อ
"นายตะวัน" ไม่สิ เขาไม่ได้ชื่อตะวันตามที่บอกมา แค่ชื่อเขายังโกหกเราเลย ..ผ้าม่านหน้าต่างที่เพิ่งเปิดเมื่อสักครู่ถูกเธอปิดไว้เหมือนเดิม
"พลอยสวย"
"........" น้ำตาของคนตัวเล็กที่ยังคงยืนอยู่ริมหน้าต่างค่อยๆ ไหลหยดลงมา เขาต้องการอะไรอีก เขาจะโกหกอะไรเธออีก
ปั้ง! ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นจนพลอยไพลินต้องรีบเปิดผ้าม่านออกมาดูอีกครั้ง
"ไอ้ลูกหมาตัวไหนมันมาตะโกนอยู่แถวนี้วะ!!"
"พ่อ" พอรู้ว่าเป็นเสียงปืนจากใครพลอยไพลินก็รีบออกมาจากห้องแล้วตรงไปที่
