“มึง เที่ยงนี้กินอะไรดี” เสียงหวานถามน้ำเสียงร่าเริง พร้อมกับเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋า
“กูมีนัดอะ มึงไปกินกันเลย” ชายหนุ่มตอบโดยไม่หันไปมองเพื่อนเลยแม้แต่น้อย
“เดี๋ยวนี้มึงมีนัดตลอดเลยเนอะ ตอนเย็นก็ไม่กลับพร้อมกัน ตอนเรียนก็รีบมาก่อนกู” มาเบลทนไม่ไหวตัดพ้อออกมา ร่วมสองสัปดาห์แล้วที่โซ่เป็นแบบนี้ ทั้งที่บอกว่าให้ลืมเรื่องคืนนั้น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ตัวเองกลับตีตัวออกหาก เธอพยายามไม่สนใจการเปลี่ยน
“ช่วงสอบแล้วมึงก็รู้กูก็ยุ่ง ๆ แบบนี้ตลอด กูไปก่อนนะ” ว่าจบโซ่ก็หันมายิ้มตามมารยาท แล้วเดินออกไปทันที ปล่อยให้เพื่อนมองตามอย่างน้อยใจ
เมื่อเดินออกมาแล้วโซ่ก็ไปซื้อข้าวตามซุ้มอาหารมานั่งทานเงียบ ๆ เพราะช่วงบ่ายยังมีสอบอีกวิชา ซึ่งจะเป็นวิชาสุดท้ายแล้ว แทนที่จะหยิบชีทมาทบทวน เขากลับนั่งดูภาพเก่า ๆ ที่เคยถ่ายร่วมกันกับมาเบลในสถานที่ต่าง ๆ มั่นใจมากกว่าไม่เคยคิดอะไรที่เกินเลยกับเพื่อน
