“วันนี้พี่ภูอยู่บ้านเหรอคะ” มาเบลป้องปากหาวพร้อมเดินลงมา เจอภูผานั่งอยู่ข้างล่างพอดี คนตัวเล็กนอนยาว ตื่นมาหาอะไรรองท้องแล้วกลับไปนอนอีกรอบ เหมือนชดเชยช่วงสอบที่อ่านหนังสือจนไม่หลับไม่นอนมาร่วมสัปดาห์
“อาทิตย์หน้าใกล้จะปิดกล้องแล้ว เหลืออีกไม่กี่บทเลยได้พักน่ะ” ตั้งแต่เริ่มสนิทกันมากขึ้น มาเบลพบว่าภูผานั้นพูดมากขึ้น และอธิบายเยอะกว่าเมื่อก่อนมาก ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอหายเหงาได้เยอะเลยเช่นกัน แม้ส่วนมากจะเพียงแค่พูดคุยกันเรื่องงานก็ตาม
“แล้วพี่เคนกับโซ่ล่ะคะ” เมื่อมองไปรอบ ๆ ไม่เจอใครจึงเอ่ยถามออกมา
“ไม่รู้สิ ตั้งแต่เช้าก็ยังไม่เจอใครนะ” เขาเอ่ยตอบแล้วหันกลับไปอ่านบทละครในมือต่อ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนมาเบลมองด้วยความสงสัย
“บทมันยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“มันเป็นบทเลิฟซีนน่ะ ใกล้จบแล้ว”
“อย่าบอกนะคะ ว่าพี่ไม่เคยมีแฟน” คนตัวเล็กตามพร้อมสายตาประหลาดใจ ทำเอาภูผายิ้มเขินจนต้องยกมือมาเกาทีคอ
มาเ
