ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายแก่เพราะกิจกรรมเมื่อคืนสูบพลังงานไปจนหมด ความรวดร้าวยิ่งกว่าถูกรถเหยียบทับสิบรอบ
เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จตื่นมาก็ไม่เจอใคร เลยทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้นวมชมวิวหลังบ้านซึ่งมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตาเป็นทิวทัศน์ของภูเขาเขียวชอุ่ม
เมื่อได้มานั่งเงียบ ๆ คนเดียวฉันก็มีเวลาคิดเรื่องเมื่อคืนที่ขอ ‘อย่าทรยศ’ แสดงว่าเขารู้ทุกการกระทำของฉัน หรือไม่ก็คาดเดาแต่อย่างเขาคงจะให้คนสืบมาแล้วจริง ๆ
แล้วทำไมถึงยังปล่อยฉันไว้อีกล่ะ?
นั่นคือคำถามที่ยังคงติดอยู่ในใจ เขาแสดงออกเสมอมาว่าเกลียดกันอย่างเห็นได้ชัดแต่กลับยอมช่วยเรื่องโปรเจกต์ ปากบอกอยากเหยียบย่ำซ้ำเติมแต่ที่ผ่านมาก็ไม่เห็นว่าจะทำอะไรมีแค่ทางเดียวที่มั่นใจคือเขายังมีความรู้สึกนั้นอยู่ เพราะเขาชอบย้อนแย้งฉันเลยจะกลายเป็นบ้าเพราะต้องคอยคิดและสังเกตเขาอยู่ตลอด ถึงจะมั่นใจแบบนั้นเขาไม่พูดก็ไม่มีทางรู้หรอก
“คุณจันทร์เจ้า”
“อ้าว นา
