แสงแดดยามบ่ายสาดกระทบกระจกบานใหญ่ของเพนท์เฮาส์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานเงียบเชียบจนอากาศภายในเย็นฉ่ำ แต่ความรู้สึกอึดอัดบางอย่างกลับทำให้บรรยากาศดูร้อนรุ่มไม่ต่างจากเปลวแดดด้านนอก
"คุณเมลครับ... เดี๋ยวผมคงต้องขอตัวเข้าไปดูเอกสารที่บริษัทสักพัก"
คิมหันต์เดินออกมาจากห้องทำงานในชุดสูทสีเทาคัตติ้งเนี้ยบ เขาหยุดยืนอยู่หน้าโซฟาที่เมลดานั่งเหม่อลอย ทอดสายตามองหญิงสาวด้วยความห่วงใยที่ฉายชัดผ่านเลนส์แว่น
"ส่วนเรื่องงานไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมแจ้งฝ่ายบุคคลให้แล้ว ช่วงนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย"
"แต่ว่า เมลเกรงใจ..." เมลดาขยับตัวเล็กน้อย พยายามจะเอ่ยทักท้วงตามมารยาท
"อย่าดื้อกับผมสิครับ" คิมหันต์เอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากช่วยผ่อนคลายความตึงเครียด เขาถือวิสาสะวางมือหนาลงบนศีรษะทุยสวยแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย
"ถือว่าเป็นคำ
