ปัง!
เสียงบานประตูหนีไฟกระแทกปิดลงอย่างหนักหน่วง แต่มันไม่ได้ดังไปกว่าเสียงหัวใจที่แหลกสลายของ อลัน ภาพที่ปรากฏผ่านช่องกระจกนิรภัยขุ่นมัวนั้น กรีดแทงความรู้สึกยิ่งกว่าคมมีดนับพันเล่ม เขายืนกลืนหายไปกับเงามืดของโถงบันไดหนีไฟ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องแผ่นหลังบอบบางของ เมลดา ที่กำลังเดินโซซัดโซเซออกไป... สู่อ้อมแขนของผู้ชายอีกคน
คิมหันต์ ยืนพิงผนังด้วยท่วงท่าสงบนิ่งดุจรูปปั้น ทันทีที่ร่างบอบช้ำของเมลดาปรากฏ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นหรูตวัดมองสำรวจเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับเก็บรายละเอียดได้ครบถ้วน... ริมฝีปากบวมช้ำ ดวงตาที่ผ่านการร้องไห้จนแดงช้ำ และรอยจูบสีกุหลาบที่โผล่พ้นชุดราตรีตรงหัวไหล่และลำคอ
กลิ่นมัสก์และบุหรี่จางๆ ของอลันที่ติดตัวเธอมา คือหลักฐานชั้นดีที่ทำให้คิมหันต์รู้ซึ้งถึงเหตุการณ์หลังประตูบานนั้น สันกรามของเขาขบแน่นจนเป็นสันนูน เขาเลือกที่จะไม่โวยวายหรือถามให้เธอต้องอับอาย คิมหันต์เ
