ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูไม้เนื้อหนาดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำลายความเงียบสงบของยามเช้าลงอย่างสิ้นเชิง ตามมาด้วยสุ้มเสียงทุ้มสุภาพที่คุ้นหู ทว่าสำหรับคนในห้อง มันกลับฟังดูไม่ต่างจากเสียงระฆังเตือนภัย
"คุณเมลดา... ตื่นหรือยังครับ?"
เสียงของคิมหันต์... แม้เขาจะมีคีย์การ์ดและเป็นเจ้าของเพนท์เฮาส์แห่งนี้โดยชอบธรรม แต่ด้วยมาดสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว เขาจึงเลือกที่จะยืนรออยู่หน้าประตูตามมารยาท
เมลดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตระหนก เธอหันขวับไปมองร่างสูงข้างกายที่เพิ่งจะงัวเงียตื่นขึ้นมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง
"อลัน! ตื่นเดี๋ยวนี้! คุณคิมหันต์มา!"
"หืม..." อลันครางในลำคอ คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างคนยังปรับโฟกัสไม่ถูก "มาก็มาสิ... จะได้คุยให้รู้เรื่องกันไปเลย"
"ไม่ได้นะ!" เมลดารีบตะครุบปากเขาไว้ กระซิบเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเผือดสี "คุณต้องไปหลบ! เดี๋ยวนี้!"
"ทำไมต้องหลบ?" ความหงุดหงิด
