"เราจัดงานแต่งงานกันจริงๆ ดีไหมครับ?"
ประโยคคำถามที่ถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เมลดานั่งตัวแข็งทื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอถูกกอบกุมอยู่ภายใต้ฝ่ามือหนาที่ดูอบอุ่น แต่ในเวลานี้... สัมผัสนั้นกลับชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วกระดูก
"คุณคิมหันต์... คุณพูดเรื่องอะไรคะ" เมลดาพยายามจะดึงมือกลับ แต่คิมหันต์กลับกระชับแรงบีบแน่นขึ้น ไม่รุนแรงจนเจ็บปวด แต่แน่นหนาพอที่จะพันธนาการไม่ให้เธอหนีไปไหน
"ผมพูดเรื่องจริงครับ คุณเมลดา"
ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคยเป็นดั่งแสงตะวันยามเช้า บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวผิดรูปเมื่ออยู่ภายใต้สถานการณ์ที่บีบคั้น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ จนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ
ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนไหล่บางที่สั่นเทา นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวไหปลาร้าอย่างถือวิสาสะ
"คุณกำลังตั้งครรภ์... และตอนนี้คุณณฉัตรกำลังเล่นข
