กริ๊ก แกร๊ก
เสียงโลหะของกุญแจมือที่กระทบกับพนักเก้าอี้เหล็ก ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้องสอบสวนขนาดเล็กที่อับทึบไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวซีดที่กะพริบถี่ๆ ส่งเสียงครางหึ่งๆ อยู่บนเพดาน กลิ่นอับชื้นของราผสมปนเปไปกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
อลันนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กตัวเก่ากลางห้อง สภาพเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยฟกช้ำและบาดแผลสดใหม่ แต่แผ่นหลังของเขายังคงเหยียดตรง แม้ข้อมือหนาจะถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือไพล่หลังล็อกติดกับพนักเก้าอี้อย่างแน่นหนา
ดวงตาสีสนิมเหล็กทอดมองนายตำรวจยศพันตำรวจโทตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ... แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มราวกับไฟเผา เพราะความเป็นห่วงหญิงสาวเพียงคนเดียวในดวงใจ
"เซ็นซะ..."
แฟ้มสำนวนสีดำถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะเหล็กเสียงดังสนั่น นายตำรวจร่างท้วมเอ่ยเสียงเข้ม พลางเลื่อนเอกสารรับสารภาพความผิดมาตรงหน้าเขา
"ร
