08:00 น. ณ ห้องเยี่ยมทนายความ สถานีตำรวจ
ลำแสงจางๆ ของแดดยามเช้าลอดผ่านซี่กรงเหล็กดัด เข้ามากระทบฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบ มีเพียงโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่าและเก้าอี้สองตัวกั้นกลางระหว่างอิสรภาพกับการจองจำ
อลันถูกคุมตัวเข้ามาภายในห้อง แม้สภาพร่างกายจะอิดโรยจากบาดแผลและความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขายังคงคมกริบและตื่นตัว เขาไม่ได้ถูกใส่กุญแจมือในห้องนี้ตามสิทธิ์ของผู้ต้องหาระหว่างพบทนาย แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับน่าเกรงขามยิ่งกว่ายามสวมสูทหรูเสียอีก
ทันทีที่ประตูปิดลง หญิงสาวในชุดสูททำงานสีดำสนิทที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็ลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเธอฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"วิภา..." อลันเอ่ยทักทายเลขาคู่ใจด้วยเสียงแหบพร่า
"ท่านประธานคะ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ... ทีมทนายจากสิงคโปร์เดินทางมาถึงแล้ว พวกเขากำลังเตรียมยื่นเรื่องขอประกันตัว แต่ทางตำรวจท้องที่พยายามยื้อเวลา อ้างว่า
