Chapter 6 : เพื่อนลูกสาวโดนหลั่งใน SM NC

Chapter : 6 “กูเสียว! เสียวมาก!!” นาราหลุดปากออกมาด้วยเสียงสั่น แม้เธอจะพยายามเก็บกักความรู้สึก แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองทุกสัมผัสของเขาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความร้อนแรงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ร่างกายทั้งสองราวกับเครื่องดนตรีที่บรรเลงท่วงทำนองแห่งอารมณ์โดยไร้ขอบเขต ทั้งคู่ดื่มด่ำในห้วงอารมณ์จนทุกอย่างรอบตัวเลือนหายไป เหลือเพียงไฟปรารถนาที่โหมกระพือจนถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ราวกับพายุที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง... นาราสั่นเทิ้มอย่างหนักขณะที่เขากระแทกกระทั้นเธออย่างแรงกลางอากาศ ทำให้ร่างบางของเธอสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวจากภายใน ร่องรักสีชมพูหวานแดงระเรื่อจากการถูกสอดใส่ที่รวดเร็วและรุนแรงเกินไปกว่าที่ร่างกายนี้จะรับไหว นารากอดคอชรัณแน่น ดวงตาฉ่ำปรือบอกถึงความสุขที่เกินควบคุม เธอเปรียบเสมือนคนที่ลอยคออยู่กลางทะเลลึก เกาะเสาเรือสูงเอาไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย ไม่ให้ตัวเองจมหายไปในคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เธอกระซิบอย่างแหบพร่า แต่แฝงด้วยแรงปรารถนา “กูจะเสร็จอีกรอบแล้วนี่...มึงยังไม่เสร็จอีกเหรอ...?” เสียงแหบหวานของเธอราวกับฟืนแห้งที่เติมเชื้อไฟให้เขายิ่งเดือดดาล ชรัณที่กำลังโหมกระหน่ำความเร่าร้อนอย่างต่อเนื่อง หยุดสายตาลงมองใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา พลางเอ่ยเสียงต่ำหนักแน่น “ใกล้แล้ว...อีกนิด...แต่เลิกพล่ามเถอะ...แล้วครางไปเฉย ๆ ก็พอ” เขาไม่ผ่อนแรงแม้แต่น้อย ร่างกายของเขากระหน่ำรุนแรงจนทุกจังหวะเคลื่อนไหวเหมือนคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าหาฝั่งอย่างไม่มีวันหมดสิ้น มือหนากุมสะโพกเธอแน่น ควบคุมการเคลื่อนไหวของเธอราวกับนักเชิดหุ่นที่ไม่ยอมปล่อยให้หุ่นเชิดของเขาหยุดนิ่ง นาราที่กำลังถูกควบคุมทุกอณูร่างกาย สะท้านรับแรงปรารถนาไปจนสุดทาง “แม่งเอ๊ย! อร๊าง!!” เสียงครางหวานเย้ายวนข้างหูของเขาดังก้องในทุกสัมผัส เสียงนั้นราวกับเพลงที่ปลุกเร้าให้เขาเร่งจังหวะขึ้นไปอีก ร่างของเธอสั่นระริก ราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้ในคืนพายุโหม ดวงตาฉ่ำปรือมองเขาด้วยแรงปรารถนาและความสุขที่ทะลักล้น ชรัณกัดฟันแน่น ขับเคลื่อนทุกจังหวะไปสู่จุดสูงสุด เสียงลมหายใจหนักหน่วงสอดประสานกับเสียงกระทบเนื้อที่ดังชัด ราวกับเสียงกลองศึกในสนามรบที่ดังก้องทั่วห้อง “อีกนิดเดียว...” เขาพึมพำเหมือนคำสั่งสุดท้าย ขณะที่เธอกรีดร้องสุดเสียง “อร๊าาางงงง!!” แล้วทั้งสองก็จุดสุดยอดพร้อมเพรียงกัน ร่างของนาราเกร็งกระตุก มือเล็กจิกท่อนแขนแกร่งของเขาแน่นจนเล็บจมหาย ส่วนชรัณที่ปล่อยพลังทั้งหมดราวกับน้ำหลากที่พังทลายเขื่อน เสียงหอบหายใจสอดประสานกันในอ้อมกอดแนบแน่น ทั้งห้องอบอวลไปด้วยไอร้อนของอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ท่อนเนื้อที่เข้าไปจมมิดภายในร่างกายของนาราสุดด้าม มันดิ้นพล่านอย่างหนัก ขณะที่ผิวหนังบริเวณรอบ ๆ นั้นพยายามที่จะบีบรัดมันอย่างแน่นขนัด และแล้วชรัณก็ปลดปล่อยน้ำอุ่น ๆ สีขาวขุ่นเข้าไปในท้องน้อยของเธอจนทะลักออกมาจากรูร่องนั้น และหยดย้อยลงพื้น นาราสั่นกระตุกอยู่พักใหญ่จากอารมณ์ที่คั่งค้าง และความเสียดเสียวที่ก่อตัวขึ้นจากท่อนเนื้อนั้นที่เคลื่อนไหวไปมา เมื่อร่างกายนี้ค่อย ๆ สงบลง ชรัณก็ค่อย ๆ ถอนท่อนเนื้อนั้นออกมา ทำให้ร่องรักนั้นที่ไม่มีอะไรมาเติมเต็มบานโบ๋และกลวงลึก ไม่นานเกินรอรูนั้นที่ถูกขยายก็ค่อย ๆ ขย้อนน้ำสีขาวขุ่นข้นออกมาจรดลงสู่พื้นเบื้องล่าง หญิงสาวที่เหน็ดเหนี่ยวเหลือทนก็ทิ้งตัวพิงเขาเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง เสียงหัวใจที่เต้นแรงยังคงดังก้องในหูของทั้งคู่ แต่ในความเงียบหลังความเร่าร้อนนั้น มีเพียงความรู้สึกเติมเต็มที่ไม่อาจกล่าวเป็นคำพูด... เช้าวันเสาร์ เวลา 10:00 น.ในห้องนั่งเล่น แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมที่ปลิวไสวจากลมแผ่วเบาในห้องนั่งเล่น กลิ่นอ่อน ๆ ของกาแฟที่คงมีใครสักคนต้มไว้ลอยเข้ามาแตะจมูก นาราในชุดเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงวอร์มขายาวค่อย ๆ พลิกตัวบนโซฟานุ่ม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากผ้าห่มที่คลุมร่างไว้ แต่ความคุ้นเคยนี้กลับแฝงด้วยความแปลกประหลาด เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตามองสำรวจรอบตัว ห้องนั่งเล่นที่ดูอบอุ่นแต่แปลกตาไม่ใช่ของเธอ มันไม่ใช่คอนโดเล็ก ๆ ที่เธอพักอาศัย แต่นี่คือบ้าน...บ้านของใครบางคนที่เธอจำได้ทันทีว่าคือบ้านของ ชรัณ พ่อของมัดหมี่ ความคิดนั้นทำให้เธอตื่นเต็มตา ราวกับน้ำเย็นราดลงกลางศีรษะ นาราถอนหายใจหนัก ตบหน้าผากตัวเองจนเสียงดังเบาๆ “เมื่อคืนกูแม่งทำอะไรลงไปวะ...?!” เสียงพร่าของตัวเองทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิดภาพเหตุการณ์เมื่อคืน ผุดขึ้นมาเหมือนภาพยนตร์ที่เล่นซ้ำ ทั้งท่วงท่าที่เร่าร้อน เสียงหัวใจเต้นรัว และสัมผัสที่ยากจะลืมเลือน ใบหน้าคมของชรัณที่กดจ้องมองเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นในความทรงจำ ใบหน้าของเธอแดงจัด ราวกับเลือดทั้งหมดในร่างพุ่งตรงขึ้นสู่ใบหน้า ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดถึงใบหน้าคมสัน และร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เคลื่อนไหวเหนือร่างเธอเมื่อคืน เสียงใสของใครบางคนดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งเฮือก “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงที่ดังขึ้นนั้นไม่ใช่ใครอื่น นาราหันไปมองก็พบกับ มัดหมี่ หญิงสาวเจ้าของใบหน้าที่น่ารักสดใส แต่แฝงความงดงามอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนสูงราว 160 เซนติเมตรของเธอทำให้เธอดูตัวเล็กในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าพร้อมกางเกงขาสั้นที่เข้ากับวันสบาย ๆ หัวใจของนาราหล่นวูบเหมือนถูกจับได้ว่ากำลังทำเรื่องผิด เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ความอึดอัดถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ความทรงจำที่ว่าเธอสารภาพรักมัดหมี่ และถูกปฏิเสธยังคงค้างคาใจ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกับพ่อของมัดหมี่กลับทำให้เธอรู้สึกผิดยิ่งกว่า To be continued...