พี่รหัส

07.30 น. วันนี้ฉันมีเรียนคาบแรกตอนแปดโมงครึ่ง เช้านี้ฉันเลยต้องรีบตื่นนอนแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว เพื่อนั่งรถไปมหาลัย ไม่ไกลนะแต่รถค่อนข้างติด โชคดีดีหน่อยที่มหาลัยที่ฉันเรียนใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าเลยทำให้ใช้เวลาในการเดินทางไปเรียนไม่นาน วันนี้ฉันแต่งกายด้วยการสวมเสื้อนิสิตพอดีตัว สวมกระโปรงทรงเอสีดำยาวเลยหัวเข่าขึ้นมานิดหน่อย ถือว่ายังถูกระเบียบอยู่นะไม่โป๊ใส่พอเซ็กซี่ๆด้วยความที่เคยอ้วนมาก่อนพอน้ำหนักลงหน้าอกและสะโพกฉันเลยค่อนข้างใหญ่เมื่อเทียบกับตัว พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าฉันหุ่นดีแบบที่สาวๆต้องอิจฉาเลยล่ะ คนอื่นไม่ได้บอกฉันบอกตัวเอง อิอิ ตอนนี้กำลังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเพื่อออกจากคอนโดเพื่อไปเรียน ฉันไม่ชอบสวมส้นสูง ฉันว่ามันเดินไม่สบายเท้าอะมันไม่ชิน ถ้าให้ฉันสวมส้นสูงมีหวังตกลงมาขาหักดังป็อกแน่เลย TT วันนี้แต่งหน้าอ่อนๆตามแบบที่ชอบแต่งเป็นประจำ เพราะต้องสวมแว่นสายตาด้วยฉันเลยคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องแต่งเยอะเพราะยังไงแว่นตาก็บังหน้าอยู่ดี ผมที่ชอบรวบแบบหลวมๆ วันนี้เลือกปล่อยยาวพร้อมกับดัดลอนใหญ่ตรงปลายผมเสริมลุคสาวเซ็กซี่หน่อย จริงๆฉันมีรถยนต์หนึ่งคันนะแต่ฉันขับรถไม่แข็งคิดว่าการนั่งรถสาธารณะไปเรียนน่าจะสะดวกกว่า ปลอดภัยและประหยัดเวลาอีกด้วย ถ้าขับรถไปเองคิดว่าคงไปเรียนไม่ทันกันพอดี เลยจอดไว้ที่คอนโดนั่นแหละมีจะขับไปห้างเวลาที่ต้องการซื้อของใช้เข้าห้างนั่นแหละ เมื่อมาถึงมหาลัยฉันก็เดินเข้ามาในคณะวิศวะเพื่อเดินไปหาเพื่อนสนิททั้งสองที่โต๊ะม้าหินตรงลานกิจกรรม และแน่นอนฉันมาสายสุดอย่างทุกทีนั่นแหละ ตอนนี้ก็เป็นเวลาแปดโมงยี่สิบนาทีแล้วเมื่อมาถึง “ แกไม่รอให้อาจารย์สอนเสร็จก่อนเลยล่ะค่อยมา ” ยัยพีชบ่นเป็นแม่เลยงง “ แหม่ก็มันยังไม่ชินเวลานี่ ” ฉันชอบกลับไป “ แกสายทุกวันย่ะ! ” “ เอาหน่ายังไงยัยใบก็มาแล้วหน่า จะซื้ออะไรอีกไหมจะได้ขึ้นไปเรียนกัน ” ลูกหยีกล่าวขึ้น “ หิวอะ ขอไปซื้อนมกล่องนึงก่อนได้เปล่า พวกแกขึ้นไปจองที่กันก่อนเลยก็ได้เดี๋ยวฉันตามขึ้นไป ” “ จ้า สายเก่ง! หิวเก่ง! “ แฮะๆ อยากเถียงนะแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น พออยู่คนเดียวไม่มีคุณย่าอยู่ด้วย อะไรๆก็ดูยากไปหมดเลยตอนอยู่กับท่านมีคนปลุกทำอาหารเช้าไว้ให้ตอนเช้าบางวันก็มีขนมที่ท่านทำเองให้ด้วย พูดแล้วคิดถึงท่านจังเลย ฉันแยกกับเพื่อนและรีบวิ่งไปซื้อนมกล่องที่ใต้ตึกคณะตรงโซนขายของมาหนึ่งกล่อง โดยเพื่อนล่วงหน้าขึ้นไปที่ห้องเรียนกันก่อนแล้ว พอซื้อเสร็จฉันก็รีบวิ่งมาที่ตึกสี่ตึกที่มีเรียนวันนี้และเพื่อจะขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่มีห้องเรียน ตึก ตึก ตึก ” ขอไปด้วยค่ะ “ ฉันตะโกนออกไปเมื่อเห็นว่าลิฟต์กำลังจะปิดลง คนข้างในก็ใจดีกดเปิดให้ฉันได้เข้าไปในลิฟต์ด้วย ฉันหอบเกือบตาย เหนื่อยมากรอบหน้าจะเผื่อเวลามากกว่านี้แล้ว ” ขอบคุณค่ะ 0.0 “ เมื่อเข้ามาในลิฟต์ฉันก็รีบกล่าวขอบคุณที่กดเปิดลิฟต์ให้ฉัน แต่ครั้งนี้สิทำให้หัวใจฉันตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะให้ลิฟต์เป็นกลุ่มพี่ยักษ์ยืนอยู่ด้านใน พร้อมพวกพี่ปีสองคณะฉันอีกสองสามคน “ ไม่เป็นไรค้าบน้องคนสวย ” เป็นพี่เสือที่ตอบกลับฉันมา แต่ตาฉันยังคงมองไปที่ใครไม่ได้หรอกนอกจากพี่ยักษ์ และเขาเองก็มองมาที่ฉันเช่นกัน “ ^^ ค่ะ สวัสดีพี่ๆนะคะ ” ฉันตอบกลับไปพร้อมกับยกมือไหว้สวัสดีพี่ในคณะและหันกลับมาหันหน้าให้ประตูลิฟต์ หัวใจฉันเต้นดังมาก ดีนะที่ในลิฟต์พวกพี่เขาคุยกันเสียงดังไม่งั้นคงมีใครได้ยินเสียงหัวใจของฉันแน่เลย จึก จึก มีบางอย่างสัมผัสลงที่หัวไหล่ของฉันทำให้ฉันต้องหันหลังกลับไปมอง เจ้าของสัมผัสนั้นเอ่ยถามขึ้น “ น้องใบมิ้นท์คะ หนูเจอพี่รหัสรึยังคะ ” เป็นพี่ปีสองหนึ่งในสามคนถามฉันขึ้น ฮึม “ ครับ? ” มีใครบางคนจากทางด้านหลังพี่ปีสองทำเสียงเข้มขึ้นทำให้พวกเราหันไปมองแต่ก็ไม่ได้มีใครกล่าวอะไรเพิ่มเติม “ ว่าไงครับ หาเจอยังคะ ” พี่ปีสองเลิกสนใจว่าเสียงนั่นมาจากใครแล้วหันกลับมาถามฉันซ้ำ “ ยังเลยค่ะ หนูนึกไม่ออกเลยว่าใคร ” ฉันตอบกลับไป “ พี่ขอดูคำใบ้หนูหน่อยได้ไหมคะ ” “ อ่อได้ค่ะ แต่เดี๋ยวหนูลงออกแล้วไว้รอบหน้านะคะ ” “ อ่อ ก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่จะได้ช่วยหนูหา เผื่อหนูจะได้พี่เป็นพี่รหัส ” “ ออกไปได้ละมั้ง ทำตัวน่ารำคาญ ” อยู่ๆพี่ยักษ์ก็ทำเสียงเข้มขึ้น น่ากลัวมากไม่เคยเห็นพี่เขามุมนี้เลย ละคือฉันก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้เขารำคาญไหม “ ครับๆพี่ ” พอประตูลิฟต์เปิดออกพี่ปีสองก็เดินออกจากประตูไปและฉันก็กำลังจะเดินออกตามไปด้วย “ เดี๋ยว จะออกไปไหน ” “ ก็พี่รำคาญหนู ” “ พี่ไม่ได้บอกเรา ” พูดจบพี่ยักษ์คว้าข้อมือฉันและดึงไปยืนใกล้ๆเขา ใกล้มาก หอมมาก ตัวพี่ยักษ์หอมมากๆ TT เล่นกับใจกันเกินไปแล้วไหม ตัวเราแค่จะติดกันอยู่แล้ว “ ไง เจอยังพี่รหัส ” ฉันที่ตัวสูงไม่ถึงไหล่พี่ยักษ์เงยหน้ามองเขา “ ยังค่ะ พี่รหัสไม่บอกว่าชื่ออะไร ” “ แล้วทำไมเขาต้องบอกตรงๆ ” พี่ยักษ์ ยักคิ้วขึ้นหนึ่งข้างเชิงเป็นคำถามแบบกวนๆ หึ่ย คิดว่าหล่อมากแล้วจะกวนใครก็ได้รึยังไง! “ แค่บอกเองค่ะ สงสัยพี่รหัสหนูนิสัยไม่ดี ” ฉันอยู่สึกหงุดหงิดที่เขาเอาแต่แหย่ฉันอยู่ได้ คือจำกันได้หรือไม่ได้ก็ไม่รู้มาทำแบบนี้คนอื่นเขาสับสนนะ แต่ต่อให้จำได้แล้วมันยังไงหรอ ฉันมุ้ยปากละหันหน้าหนีไปทางอื่น คือลิฟต์นานเกินไปไหมฉันงงตรงนี้ พรืด ~ เพื่อนเขาพากันหลุดขำออกมากับสิ่งที่ฉันพูดและท่าทีของฉัน พี่ยักษ์เหมือนจะทำอะไรสักอย่างเพื่อนเขาก็หยุดขำทันทีแต่ฉันไม่ได้หันไปมอง พี่ยักษ์เอามือมาดึงจมูกของฉันแล้วโยกไปมาเบาๆ “ โอ้ยหนูเจ็บนะ ” ฉันเอามือลูบจมูกตัวเองเบาๆ “ หนูจะไปเรียนแล้ว ลาค่ะ ชิ ” ฉันยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะก้าวเท้าออกจากลิฟต์เพราะถึงชั้นที่ต้องการลงพอดี “ ยังไม่ตอบไลน์เมื่อคืนเลยนะ ” ขวับ “ หนูไม่ตอบคนที่ไม่รู้จักชื่อค่ะ ” พูดจบฉันก็วิ่งออกมาจากลิฟต์ทันทีโดยไม่รอให้เขาตอบโต้กลับเลย ตึกตัก ตึกตัก พี่ยักษ์จริงๆด้วย ต้องเป็นแบบนั้นนั่นแหละ ทำไมน่ะหรอก็เพราะว่าไลน์ที่พี่รหัสที่ทักมาเมื่อคืนของเขาตั้งชื่อไลน์ว่า พี่รหัส แต่ในส่วนของฉันนั้นตั้งชื่อไลน์นั้นว่า พี่ยักษ์❤️ มาสองปีแล้ว