ได้อะไร

ฉันวิ่งมาทันเวลาเรียนแบบฉิวเฉียดเลยเพราะอาจารย์มาเลท ไม่งั้นคงโดนบ่นจนหูชาแน่ อาจารย์วิชานี้เห็นเขาบอกกันต่อๆว่าโหดมาก พออาจารย์มาเราก็เริ่มเรียนกันทันทีไม่มีเวลาได้หายใจหายคอกันเลย “ เห้อ จบคาบสักที หิวจะแย่แล้ว ” ฉันพูดขึ้นในตอนที่อาจารย์เดินออกจากห้องเรียนไปแล้ว “ จริง ฉันก็หิว เราไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะกันไหม ” ลูกพีชถามขึ้น “ ไปกินข้าวคณะบริหารกันไหม ” ลูกหยีแทรกขึ้นมา “ ทำไมต้องไปกินคณะบริหาร? ” เป็นลูกพีชที่ตอบออกไปแต่ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน “ เห็นเขาบอกว่าอาหารอร่อยอะ ” “ แต่ยังลองร้านในโรงอาหารคณะเราไม่ครบเลยนะ ค่อยไปวันอื่นเถอะ ” ฉันพูดขึ้น “ ตะ แต่ ” “ หรือแกมีเหตุผลอื่น ” ไอ้เจ้านี่มีพิรุธมาก ต้องมีแผนอะไรแน่ๆเลย “ ไม่มีไรหรอก ปะ กินโรงอาหารคณะเราก็ได้ ” “ โอเคหิวมากค้า ” พูดจบฉันก็เดินนำออกไปจากห้องเรียน “ หยีมีอะไรวะ ” “ แกนี่ ยัยลูกพีชไม่ช่วยเลย ฉันก็อยากให้ไอ้ใบไปกินข้าวกับพี่ยิมไง ” “ จะจับคู่ว่างั้น? ” “ แหม่พี่ฉันไม่เริศหรอ ” “ เออเริศ! แต่เพื่อนแกนู่น ชอบอีกคนค้า ” “ เผื่อเพื่อนเปลี่ยนใจไม่ได้รึไง อิอิ ” “ เห้อ ตามใจแกย่ะ ฉันขอแค่เพื่อนไม่เลือกใครฉันขอคนนั้น 555 ” “ ลูกพีช! ” โรงอาหาร “ คุยไรกัน กระหนุงกระหนิงเชียว ” ฉันเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสองที่มันซุบซิบๆอะไรกันสองคน “ บัดสีย่ะ! ฉันชอบผู้ชาย! ” “ 555 โอ๋ๆน้า นั่งไหนดี คนเต็มไปหมดเลย “ “ นั่นดิ เอ๊ะ! ไปนั่งโต๊ะพี่คณะเราไหม ” ลูกพีชเสนอพร้อมกับชี้ไปทางนั้น “ ไหน ไปดิ ” เพื่อนฉันสองคนตัดสินใจให้ฉันเรียบร้อยแล้วฉันทำได้แค่เดินตามหลังเพื่อนไป “ พี่ๆขา ลูกพีชกับเพื่อนๆขอนั่งทานข้าวด้วยได้ไหมคะ ^^ “ ” เชิญเลยค้าบน้องลูกพีชคนสวย “ พี่เป้ปีสองสาขาเดียวกับฉันเอ่ยขึ้น “ น้องใบมิ้นท์มานั่งข้างพี่ไหมครับมี ที่เยอะแยะเลย ” พี่เป้หันมายิ้มและชวนฉันไปนั่งด้วยท่าทางอย่างคนกะล่อน ป้าบ “ โอ้ย! ใครวะ? ” ” กูเอง น้อยๆหน่อยเถอะมึง “ เป็นพี่ยักษ์ที่เดินมาจากไหนไม่รู้พร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเขา ” โถ่เฮีย ผมเจ็บนะ “ ” มึงจะเจ็บมากกว่านี้อีกถ้ายังยุ่งผิดที่ผิดคน “ เป็นพี่ซากิที่ตอบออกมาอย่างขำๆ ” อะไรผิดที่ผิดคนอะครับ ผมไม่เข้าใจ “ ” โง่อย่างนี้ปล่อยให้โดนให้เข็ด “ ” อ่าวพวกเฮียอะ “ ขณะที่พี่เป้กับพี่เสือกำลังเถียงกันมีเพียงพี่ยักษ์ที่ตายังคงจับจ้องมาที่ฉันก่อนเขาจะเดินไปยังที่ว่างและเว้นที่ข้างๆไว้ จังหวะนั้นเองมีพี่ปีสามผู้หญิงชื่อสายป่านพอเห็นที่ข้างๆพี่ยักษ์ว่างก็ทำท่าจะเดินเข้ามานั่งที่ตรงนั้น แต่ฉันไวกว่า ฉันถือวิสาสะเดินไปนั่งที่ตรงนั้นแทนซะเลย ฉันไม่ได้จะอ่อยเขานะแต่ฉันแค่อยากถามเขาเรื่องพี่รหัสว่าเป็นเขาจริงๆหรือแค่เข้ามาปั่นหัว ” นี่น้องคะ ไม่มีมารยาทเลย ไม่เห็นหรอคะว่าพี่กำลังจะนั่ง “ พี่สายป่านแว้ดขึ้นมาหูฉันแทบพัง แต่มีหรอฉันจะยอม ” ขอโทษด้วยนะคะพี่ พอดีหนูไม่รู้ว่าอยู่ดีๆพี่จะย้ายที่มานั่งตรงนี้ “ ฉันตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มหวานส่งไป “ หึ ” พวกพี่ยักษ์ยิ้มออกมากับคำตอบของฉัน แต่ไม่พอหรอกนะ ถ้าเขาเป็นพี่รหัสฉันจริงๆเขาจะมาหักหน้าฉันไม่ได้ “ หรือว่า พี่ยักษ์อยากนั่งกับพี่สายป่าน เดี๋ยวหนูเปลี่ยนที่ก็ได้ค่ะ ” พูดจบฉันก็ทำท่าจะลุกขึ้น พรึบ “ นั่งนี่แหละ ส่วนเธอไปนั่งที่อื่น ” ฮ่า เขาเลือกฉันย่ะ พอได้ยินแบบนี้ใครจะกล้านั่งต่อล่ะ “ ยักษ์อ่า! ” พี่สายป่านพูดเหมือนเคืองพี่ยักษ์แล้วเดินสะบัดบ็อบออกไปเลย ก่อนไปยังหันมาค้อนใส่ฉันอีกนะ สม น้ำ หน้า คิกคิก “ แสบนักนะ ” “ หนูเปล่า ” ฉันตอบกลับแบบตาใส “ พี่ยักษ์ สรุปแล้วพี่ใช่พี่รหัสหนูไหมคะ ” ฉันถามออกไปอย่างคาดหวัง “ ถ้าบอกแล้วพี่ได้อะไร? ” เขาเลิ่กคิ้วข้างนึงอย่างกวนๆพร้อมกับถามฉันออกมา “ อ่าว แล้วพี่ต้องได้ด้วยหรอคะ ” ฉันไม่ยอมอ่อนข้อให้หรอกนะ “ ไม่ได้ก็ไม่บอก แล้วรู้ไหมว่าคนที่หาพี่รหัสไม่เจอต้องโดนทำโทษ “ ” อือหนูอยากโดนทำโทษ “ เฮือก ฉันเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน อยากจะตีปากตัวเองจริงๆ ทำไมเป็นคนปากไวแบบนี้นะ ” หึ “ เขายิ้มออกมาที่มุมปากคืออย่ายิ้มได้ไหมจะตายเอา หน้าหล่อๆนี่มันอันตรายจริงๆ อยากกรี๊ดๆ แค่เขายิ้มมุมปากฉันก็เหมือนจะหายใจไม่ออกแล้วอะ ” เอะ เอ่อ ใบไปซื้อข้าวกัน หิวไม่ใช่หรอ “ แกทำดีมาก ลูกหยี พูดจบฉันก็ลุกออกมาทันทีเพื่อมาซื้อข้าว โดยไม่หันหลังกลับไปมองพี่เขาอีก ฉันกลัวเขาไม่บอกฉันจริงๆ “ แกไปกวนเขาเดี๋ยวก็ได้โดนทำโทษจริงๆหรอก ” “ ฮือ ฉันปากไวอะไม่ได้ตั้งใจ ละพี่เขาก็กวนฉันพวกแกก็เห็น ทีเมื่อก่อนออกจะสุภาพ ” “ แกว่าพี่เขาจำแกได้ปะ ” “ ไม่รู้สิ ก็คงจำได้แหละ ชื่องี้มีแกสองคนเป็นเพื่อนด้วยงี้จะเป็นใครได้อีก ” เฮ้อ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเพิ่มเติม “ แต่พี่เขาหล่อเนอะ หล่อขึ้นทั้งกลุ่มเลยอ่า ใครก็ได้ในห้าคนนั้นฉันไม่ติด ” ลูกพีชพูดขึ้นทำให้พวกเราหันกลับไปมองที่กลุ่มพี่เขาขณะที่กำลังต่อแถวซื้อข้าว “ อืม ก็หล่อจริง หล่อเกิน แต่พี่ยักษ์หล่อสุด ” “ แหม่ จ้า ~ ” “ ได้ข่าวเขาเคยคบกับดาวมหาลัยด้วยนะ ” ลูกหยีพูดขึ้น “ เห้อ ก็ไม่แปลกหรอก ขนาดเขาเองยังเป็นถึงเดือนมหาลัยเลยอะ “ ” ไม่นอยด์ค่ะสาวเขาแค่เคยคบกันเนอะ แกก็เคย “ ” แบบหลอกๆอะนะ พอละฉันแอบชอบแบบนี้ต่อไปดีกว่า ฉันไม่อยากเสียใจอีกแล้ว “ “ แหม่ สวยๆแบบแกมีคนชอบเยอะแยะหน่า อย่าไปนอยด์กับอีแค่คนหล่อๆเพียงคนเดียวสิ ” “ เห้อ ไม่รู้สิ ถึงคิวซื้อข้าวละ ” พอซื้อข้าวเสร็จฉันก็ย้ายไปนั่งกับเพื่อนซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพี่ยักษ์ ไม่ได้ไปนั่งที่เดิมข้างๆเขาแล้ว ก็ชอบอยู่นะที่ได้นั่งข้างเขา แต่ฉันหมดเรื่องจะถามแล้วอะ อย่าใกล้ชิดมากกว่านี้เลยตอนเสียใจมันเหนื่อย “ คนสวยขา ไม่มานั่งข้างพี่ยักษ์แล้วหรอคะ ” พี่ซากิแซวขึ้นมากลางโต๊ะ ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว “ อ่า ไม่แล้วค่ะ ” ฉันตอบกลับไปแบบขำๆตามพวกพี่เขา โดยเหล่ตาไปมองเขานิดนึงละหันกลับมากินข้าวต่อ “ ไง ” “ อ่าว พี่ยิม มาทำอะไรที่นี่หรอคะ ” พอได้ยินเสียงลูกหยีเอ่ยทักพี่ยิมฉันกับลูกพีชเลยหันไปสวัสดีพี่เขาด้วย “ พี่พาเพื่อนมาหาแฟนมันน่ะ นั่งอยู่ทางนู่น เห็นพวกเราพอดีเลยเดินมาหาพวกเราดีกว่า ” “ อ่ออ ปากคุยกับน้องแต่ตามองยัยใบ สงสัยจังว่าเห็ใครกันแน่ถึงเดินมาหา มันยังไงๆน้า หรือว่าหยีจะได้พี่สะใภ้ใกล้ตัว อิอิ ” “ หยี! พูดไปเรื่อยนะ ” “ ใกล้แกก็ยังมีฉันนะลูกหยี ” ก็จริงที่ลูกพีชพูด 555 “ พักค่ะ!!! ” พวกเราก็ระเบิดหัวเราะออกมา แต่ตาพี่เขามองมาที่ฉันตลอดจริงๆนั่นแหละ “ ใบมิ้นท์ ~ ” “ ขา~ พี่ยิม ^^ ” “ วันนี้ตอนเย็นให้พี่ไปส่งไหมคะ พี่จะไปธุระแถวคอนโดหนูพอดี” “ อืม ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะหนูเกรงใจ ไม่รู้ด้วยว่าจะเลิกกี่โมง ” “ ไม่เป็นไรค่ะพี่รอได้^^ ” ละฉันคือมนุษย์ที่ไม่กล้าปฏิเสธใครด้วยอะ มันพูดไม่ออกทำได้เพียงหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน หงึก หงึก ดูมันสิเสิร์ฟพี่ยิมเกินไปไหม เห้อ “ ก็ได้ค่ะ ถ้าเลิกแล้วหนูเดี๋ยวไลน์หานะคะ ” “ โอเคค่ะ พี่รอนะคะ ” พูดจบพี่ยิมก็ขอตัวลากลับคณะเพราะว่าเพื่อนพี่ยิมจะไปแล้ว พวกฉันจึงบอกลาพี่ยิมแล้วก็หันหน้ากลับมาเพื่อจะกินข้าวกันต่อ แต่ตาเจ้ากรรมดันไปสบเข้ากับตาของพี่ยักษ์ที่ไม่รู้ว่าเขามองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และก็ไม่รู้ว่าตัวฉันคิดไปเองรึเปล่าที่สายตาของเขาที่มองมามันดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย จะเป็นตามที่คิดไว้หรือไม่แต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันจึงหันมากินข้าวให้หมดต่อเพราะเดี๋ยวมีเรียนตอนบ่ายอีก