เช้าวันต่อมา
เด็กหญิงวัยสี่ขวบสับฝีเท้าวิ่งลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าร่าเริงแจ่มใส จนพวงกุญแจลาบูบู้สีเขียวสะบัดแกว่งไปตามแรงเดิน วันนี้คุณพ่อสุดหล่อไม่ได้เข้ามาปลุกอีกแล้ว แต่ก็เข้าใจได้ว่าคงนอนอ้อนคุณแม่อยู่
ไข่หวานเข้าใจดี ว่าที่คุณพ่อมานอนกอดบางครั้งเพราะคุณแม่ไม่ให้กอด คุณพ่อไม่อยากไปนอนที่ห้องทำงานเลยมาขอนอนกอดไข่หวาน
“คุณหนู...คุณหนูครับ”
ร่างเล็กๆ ที่กำลังจะเลี้ยวเข้าไปในห้องอาหารหยุดเดินตามเสียงเรียกนั้น คีรียืนอยู่หน้าบ้านก่อนจะนั่งย่อตัวกวักมือเรียกลูกสาวเจ้านายให้เดินไปหา
หน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือยิ้มกริ่มจนแก้มซาลาเปาขึ้นเต็มสองข้าง เดินต่อเท้าเข้าไปหามือขวาหนุ่มด้วยความยียวนจนคนรอแทบใจขาดตาย คุณหนูของเขากวนประสาทเหมือนเจ้านายไม่มีผิด แถมยังเป็นบุคคลต้องห้ามที่ไม่สามารถขึ้นเสียงดุด่าได้แม้แต่น้อย
“เรียกไก่หวานเหยอ~” คิ้วบางยักขึ้นหนึ่งข้างพร้อมเองศีรษะทุยเล็กประกอบ
หลุบตามองเห
