หลังจากไปส่งลูกสาวเข้าโรงเรียนเสร็จในเช้าวันนี้ เวกัสก็มาส่งภรรยาที่ร้านดอกไม้ตามปกติ แต่ก่อนที่ประตูรถยนต์จะถูกเปิดออก มืออุ่นก็รีบคว้าแขนเรียกคนตัวเล็กเอาไว้
“คะ?”
“ตอนเที่ยงว่างด้วยนะ พี่จะมารับไปกินข้าว”
'ว่างด้วยนะ' ไม่ใช่ว่างหรือเปล่า
ข้าวปั้นหน้ามุ่ยไม่ชอบใจคำพูดนั้น หากเป็นเมื่อก่อนคงได้แต่พยักหน้าทำตามอย่างว่าง่าย ปล่อยให้อีกฝ่ายชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ไม่มีปากมีเสียงอยู่อย่างนั้น
“ไม่แน่ใจค่ะ ตอนเที่ยงลูกค้าชอบสั่งดอกไม้” เธอไว้ท่าคืนบ้าง
คราวนี้อะไรที่เกี่ยวกับเธอ มันจะไม่ง่ายสำหรับเวกัสอีกต่อไป
สามีหนุ่มถอนหายใจเมื่อได้ฟังเช่นนั้น เขาปล่อยมือจากการเกาะกุมข้อมือสวยเปลี่ยนเป็นประสานมือเธอแทน
“พี่ชวนพ่อกับแม่มากินข้าว บินมาจากหางโจวเลยนะ” ดวงตาคมช้อนมองสบตาภรรยาแสดงความจริงใจ “ช่วยแบ่งเวลาสักครู่ไปทานข้าวด้วยกันได้ไหมครับ?”
ข้าวปั้นแสดงสีหน้าลังเลอย่างไม่ปกปิด หนึ่งคือไ
