สี่วันก่อนเดินทางไปฮ่องกง
ภายในห้องนอนสีโทนเหลืองอ่อนของลูกสาว คุณแม่คนสวยวัยยี่สิบเจ็ดปีกำลังนั่งมองร่างเล็กๆ และพี่เลี้ยงกำลังช่วยกันเลือกชุดสำหรับไปงานแต่งเพื่อนสนิทสามีด้วยความสนุกสนาน
ไข่หวานใช้เวลาหลังเลิกเรียนหมดไปกับการลองชุดน่ารักมากมายในตู้เสื้อผ้า ส่วนพี่เลี้ยงของลูกสาวทั้งสองคนก็ทำหน้าที่เก็บกวาดแขวนชุดที่ลูกรื้อออกมากลับเข้าที่ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทุกคนกำลังมีความสุขที่จะได้ไปเที่ยวต่างประเทศ
ยกเว้นเสียแต่ข้าวปั้นที่เอาแต่นั่งเหม่อ และลอบถอนหายใจ
“จุนแม่!!”
ลูกสาวตะโกนเรียกให้สลัดความคิดหลุดจากภวังค์ ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มกดลงเล็กน้อยรอฟังว่าลูกจะพูดอะไร
“มีรองเท้าเบอร์ฉ้นฉูงฉี่นิ้วไซซ์ยี่ฉิบเจ็ดให้ยืมไหมคะ?” ปากเล็กๆ จีบปากจีบคอพูดจนคนได้ยินหัวเราะออกมา
“ใส่คัทชูโบใหญ่สีชมพูก็สวยนี่คะ สีเดียวกับชุดลูกเลย” ร่างบางขยับลุกลงมานั่งบนพื้นพรม เปิดกล่องรองเท้าที่สามีซื้อมาฝากลูกส
