ภัตรคารอาหารไทยกึ่งจีนใต้ตึกโรงแรมห้าดาวไม่ไกลจากร้านดอกไม้โฟร์ซีซัน บอดีการ์ดเกือบสิบนายยืนควบคุมพื้นที่โซนหน้าร้านเป็นการคุ้มกันผู้เป็นนาย เวกัสเลือกจองห้องวีไอพีด้านในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพื่อให้ทุกคนได้ใช้เวลาร่วมกัน
ประตูไม้สีน้ำตาลเข้มถูกเลื่อนเปิดให้เข้าไปด้านใน
ข้าวปั้นชะงักเมื่อเห็นว่ามีชายหญิงสูงวัยในชุดเสื้อคอจีนสีแดงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แถมยังสั่งอาหารมารอจนเต็มโต๊ะกลมสีน้ำตาล มีทั้งอาหารไทยและอาหารจีนคละกัน
“สวัสดีค่ะ” ประนมมือยกขึ้นทำความเคารพอย่างนอบน้อม
จำได้ว่าแม่เลี้ยงของสามีเป็นคนไทยจึงใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร ซึ่งท่านทั้งสองก็ยกมือขึ้นรับไหว้รู้วัฒนธรรมไทยเป็นอย่างดี
“สวัสดีจ้ะหนูข้าวปั้น ได้เจอกันสักทีนะ” หญิงสูงอายุเอ่ยทักทายเจือรอยยิ้มกว้าง
เวกัสขยับเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งใกล้แม่เลี้ยง และตนเองนั่งถัดมาข้างกัน
“นี่พ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงพี่ครับ เจ้าสัวหม่าจิ่นเ
