"น้ำขิงจะนอนห้องเดี๋ยวกันกับผม" ไมเคิลพูดขึ้นเมื่อยื่นมือไปรับคีย์การ์ดมาจากผู้จัดการโรงแรม
"....." ทั้งน้ำขิงและอนุชิตถึงกับนิ่งอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินอย่างนั้น
"ปะ ไปยัง" ไมเคิลหันไปใช้มือจับคางแล้วดันปากที่อ้าค้างของน้ำขิงให้ปิดลง และเอ่ยขึ้นเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"ขะ... ขิง ต้องนอนห้องเดียวกันกับคุณไมเคิลด้วยเหรอคะ" น้ำขิงที่ได้สติกลับมาก็ถามขึ้นทันที
"ใช่สิ ทำไม มีปัญหาอะไรเหรอ ทำอย่างกับเราไม่เคยนอนด้วยกัน เรายังเคย..." ไมเคิลหันกลับมาเลิกคิ้วแล้วพูดขึ้นเสียงดัง โดยทำเหมือนเป็นเรื่องปกติที่เขากับน้ำขิงนอนด้วยกัน
"คุณไมเคิล !!! ทำไมต้องพูดเสียงดังแบบนี้ ดูสิคนมองใหญ่แล้ว" น้ำขิงที่ได้ยินแบบนั้น ก็ลืมตัวรีบเดินเข้ามาใกล้แล้วยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้ทันที พร้อมกับกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"หอมจัง" ไมเคิลพูดขึ้นแบบไม่ออมเสียง ในตอนที่เขาดมมือที่ปิดปากเขาอยู่
"อ๊ะ..." นั่นทำให้น้ำขิงรู้สึ
