เวลาผ่านไปสี่ปีเต็มภูริเรียนจบมาสักพัก แต่ก็ยังคงเลือกที่จะขอพักผ่อน ก่อนเริ่มต้นทำงานจริงจังเขาให้เหตุผลกับทุกคนเสมอว่าชีวิตที่ตึงเครียดมาตลอดช่วงเรียน ควรมีเวลาผ่อนคลายบ้าง และที่สำคัญพ่อกับพี่สาวก็ยังคงช่วยกันดูแลธุรกิจของครอบครัวอย่างแข็งแรงอยู่แล้ว
ในความจริงนั้นต่อให้เขาไม่ลงมือทำอะไรเลย ธุรกิจก็ยังเดินหน้าได้อย่างไม่มีสะดุด เขาจึงใช้ข้ออ้างนั้นทำตัวเรื่อยเปื่อย ใช้ชีวิตสบายๆ เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่เคยคิดจะจริงจังกับอนาคตตัวเองสักเท่าไรนัก
“พี่ภูริเจนอยากได้กระเป๋าใบนี้” เจนจิราทำหน้าออดอ้อนชายหนุ่ม หญิงสาวเพิ่งคบหาดูใจคบเขาได้เพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น
“อยากได้ก็เข้าไปซื้อ” เขาตอบปัดไม่อยากควงผู้หญิงเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้าเพราะสิ่งนี้
“ขอบคุณมากนะคะ” เธอยกตัวขึ้นเล็กน้อยและหอมแก้มเขา ภูริรีบผลักออกทันที
“ทำอะไรเกรงใจคนอื่นบ้าง” เขาทำหน้าหงุดหงิด
“พี่ภูไม่ยอมนอนกับเจนสักที เจนไม่
