เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังลั่นไปทั่วโถงบ้าน ก่อนที่ภูริจะผลักประตูเข้ามาในห้องรับแขกด้วยท่าทีหัวเสียเต็มที่
“ป๊าตัดบัตรผมทำไม!” เสียงของเขาดังลั่นเหมือนระเบิดใส่กลางห้องดวงตาวาวโรจน์ เต็มไปด้วยความโมโห
“ดัดสันดานแกไงภูริ” พชรเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่านสีหน้าสงบนิ่ง แต่แววตาแข็งกร้าว
“ป๊า! ผมก็ลูกป๊านะมาทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง ผมต้องใช้เงินนะป๊า”
“แกเอาแต่เที่ยวเล่น เอาเงินไปถลุงไร้ค่าวันๆ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แล้วคิดว่าป๊าจะคอยตามเช็ดตามล้างให้ไปจนตายหรือไง!” พชรตวาดเสียงดังจนบ้านสะท้อน ลูกชายคนเล็กไม่ได้เรื่องอะไรเลย
“แล้วป๊าจะให้ผมทำยังไง! ผมยังหนุ่มผมก็อยากใช้ชีวิต ผมไม่ได้อยากนั่งจมอยู่แต่กับงานเหมือนป๊าสักหน่อย!” เขากำหมัดแน่นหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ
“แกดูพี่สาวแกดิแต่ละวันเขาต้องทำงานหนักแค่ไหนกว่าจะได้เงินมา แต่แกวันๆ สร้างแต่เรื่อง ต่อจากนี้ฉันจะไม่ให้เงินแก” พชรมองลูกชายแวว
