ภูริแอบถามข้อมูลจากพี่สาวจนรู้ว่าน้องภูผาเรียนอยู่ที่ไหน เขารีบขับรถตรงไปยังโรงเรียนด้วยใจที่ทั้งตื่นเต้นและประหม่า ไม่รู้เลยว่าลูกชายวัยห้าขวบจะยอมรับเขาได้แค่ไหน
เมื่อมาถึงเขาแอบยืนหลบมุมอยู่หลังรั้วสนามเด็กเล่น มองลูกชายที่กำลังเล่นกับเพื่อนๆ อย่างเงียบๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก แต่แล้วเสียงโต้เถียงก็ดังขึ้นมา
“ไอ้ลูกไม่มีพ่อ!”
“ภูผามีพ่อนะ!” เด็กน้อยโต้ทันควัน
“ไหนล่ะพ่อ ไม่เห็นเคยมารับเลย ฮ่าๆ” เด็กผู้ชายคนหนึ่งก็ยังไม่ลดละที่จะพูดจาแบบนั้น
คำพูดนั้นแทงเข้าหัวใจภูริทันที แต่ยิ่งกว่าเจ็บคือตอนที่เห็นลูกชายของตัวเองเม้มปากแน่น สีหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยความโมโห
“ภูผามีพ่อนะ มีพ่อ!” เด็กน้อยตะโกนสุดเสียง ก่อนจะง้างหมัดเล็กๆ ต่อยไปที่หน้าของเพื่อนจนล้มร้องไห้เสียงดัง
คุณครูประจำชั้นรีบวิ่งเข้ามาแยกเด็กๆ ออกจากกันเด็กน้อยยังหอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำเพราะทั้งโกรธทั้งเสียใจ
“เ
