@เวลา 04.20 น.
พายุสวาทที่โหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องยาวนานทำเอาเรี่ยวแรงของคนตัวเล็กมอดไหม้ไปจนหมดสิ้นขนมหายใจหอบรวยริน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงในขณะที่ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากบทเรียนรักที่ดุดันและเอาแต่ใจของกัปตันวิศวะ
ธามที่เพิ่งพาเมียเด็กไปแตะขอบสวรรค์รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก้มลงมองร่างบางที่ซบหน้านิ่งอยู่กับอกแกร่ง เส้นผมชื้นเหงื่อระไปตามหมอน ใบหน้าหวานที่เคยแผลงฤทธิ์ดื้อรั้นใส่เขาเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้เหลือเพียงความอ่อนเพลียที่น่าเอ็นดู
"ขนม... ขนมครับ" ธามกระซิบเรียกเบาๆ พลางลูบแก้มเนียนที่ยังขึ้นสีระเรื่อ
"...."
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปทั้งอย่างนั้น... หลับคาอกและคา 'เอ็น' ที่เขายังคงแช่ค้างไว้ในกายเธออย่างถือสิทธิ์
"หึ... ปากเก่งนักนะยัยตัวแสบ สุดท้ายก็ชิ่งหนี แอบหลับก่อนจนได้"
ธามหัวเราะในลำคอเบาๆแววตาท
