บทที่ 1 ภรรยาสิงหราช2

หน้าร้าน อลินดาช่วยพยุงร่างของเพื่อนสองคนออกมาด้านนอกพร้อมกับเรียกรถเพื่อไปส่งเพื่อน โดยปกติแล้วทางกลับบ้านของเธออยู่อีกทาง ทำให้คนรับช่วงต่อคือติน พอพาสาวสวยสองคนขึ้นรถ ตินก็เตรียมจะเดินอ้อมไปนั่งด้านหน้า "ส่งกันด้วย" "เออๆเดี๋ยวกูส่งให้" พูดลากันขณะที่รถยนต์จอดรอรับผู้โดยสาร หญิงสองคนพอขึ้นไปบนรถก็นั่งหลับกันแม้จะดื่มไปไม่มาก แต่แสงไฟทำเอาพวกเธอเมาโดยไม่รู้ตัว อลินยืนโบกมืออยู่ด้านหลังเมื่อรถยนต์วิ่งออกจากที่เดิม หมับ! "เธอช่วยมาเป็นภรรยาของฉันได้หรือเปล่า" อุ้งมือหนาจับแขนเธอเอาไว้แรงกระชากทำให้หญิงสาวหันไปด้วยแขนแกร่งของผู้ชายคนหนึ่ง ที่พูดจาดูแปลกยังไงไม่รู้เจอหน้ากันครั้งแรกเขาพูดแบบนี้กันเหรอ? ดวงตาสองข้างจ้องเขม็งพร้อมใบหน้าตึงเครียด "คุณคือใครคะ?" อลินแสดงสีหน้าตกใจพร้อมกับมึนงงที่อยู่ๆก็มีชายแปลกหน้าเข้ามาดึงแขนเธอไว้ พร้อมเอื้อนเอ่ยประโยคเกินความคาดหมายที่คนเจอกันครั้งแรกจะพูดออกมา ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกัน แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงพูดมันออกมาอย่างไม่ลังเล "มาเป็นเมียฉัน แล้วเธอจะสบายทุกอย่าง" . . ปัจจุบัน พิธีวิวาห์ สิงหราช&อลินดา นั่นคือเหตุการณ์เมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่ทั้งคู่พึ่งเจอกันครั้งแรกพอตอนนี้ดันเดินเข้าพิธีวิวาห์อาจจะมองดูเกินจริงแต่มันคือเรื่องจริง หลังจากเจอกันแล้วพูดจาแปลกๆสิงหาก็ให้ลูกน้องไปสืบค้นประวัติของเธอ และเข้าหาโดยไม่ลังเล โชคดันเข้าข้างเมื่อพ่อของเธอป่วยและต้องการเงินรักษาจำนวนมากไม่อย่างนั้นพ่อเธอจะกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ลำพังเงินเดือนข้าราชการสองคนก็ไม่พอใช้จ่ายไหนจะต้องจ่ายค่าเทอมของน้องเธออีกสองคน ทำให้พี่สาวคนโตอย่างอลินดาถูกยกให้แต่งงานกับเขาในวัยยี่สิบปี สิงหราชอยู่ในห้องแต่งตัวของฝ่ายเจ้าบ่าวอีกไม่กี่นาทีพิธีวิวาห์ที่ทุ่มงบกว่าหลายร้อยล้านบาทก็จะเริ่มขึ้น พ่อแม่เขาพร้อมน้องชายเดินเข้ามาให้กำลังใจ โดยเฉพาะผู้เป็นแม่ดูจะตื่นเต้นและภูมิใจเอามากๆ "ลูกแม่ วันนี้หล่อที่สุด" มือของมารดาจับสูทราคาแพงเพื่อจัดให้มันเข้าที่ มองดูตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาประกายวาววับปรากฏขึ้นหลังจากรบเร้าให้ลูกชายคนโตแต่งงานมานานเกือบสองปีวันนี้ความฝันของตรีดาวเป็นจริงแล้ว เธอจะได้นั่งมองพิธีแต่งงานลูกชายตัวเองเสียที "ตื่นเต้นไหมลูกชาย" พ่อยืนอยู่ข้างแม่เอ่ยวาจาขึ้น มองดูความภาคภูมิใจของตัวเองกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา อุ้งมือหนาก็ตบลงบนไหล่ลูกชายเบาๆ แขกในงานที่มาวันนี้ส่วนใหญ่เป็นญาติทางเขามากกว่า ไหนจะนักธุรกิจระดับแนวหน้าของประเทศ และทั่วเอเชียเพื่อประจักษ์แก่สายตาของสื่อมวลชนครอบครัวเลยเชิญมาทุกสำนักข่าว ส่วนฝ่ายเธอจะเป็นญาติสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เพื่อนร่วมงานของพ่อกับแม่ที่เป็นข้าราชการ ไม่มีเพื่อนของเธอมาร่วมงานด้วยซ้ำ เพราะมันกะทันหันเกินกว่าจะแจ้งญาติที่ต่างจังหวัดและเขาก็รีบเร่งจะแต่งงานให้ได้ภายในระยะเวลาเร่งด่วน "ตื่นเต้นครับ " "เราไปเตรียมตัวกันเถอะครับ อีกไม่ถึงห้านาที" แล้วทุกคนก็ออกไปเพื่อให้เจ้าบ่าวได้เตรียมตัวก่อนถึงเวลา สิงหาถอนหายใจเฮือกใหญ่ผ่อนคลายความตื่นเต้นพอรู้ว่าเวลาบีบเข้ามาหัวใจก็เต้นแรงขึ้นจนสัมผัสได้ ไม่ใช่ว่าเขาได้แต่งงานกับผู้หญิงที่รักเสียหน่อยแต่ทำไมถึงได้ตื่นเต้นมากขนาดนี้ "สิงห์" "ซิน" ไม่ทันที่เขาจะได้เดินออกจากห้อง เสียงเรียกจากผู้หญิงอีกคนก็ดังขึ้นทำให้เขาหันมาสบตากับเธอผู้หญิงที่คบด้วยนานถึงสองปีแต่ก็มีเหตุให้เลิกรา เพราะแม่ของเขาไม่ชอบเธอ ซิน เลยไม่ใช่เจ้าสาวของเขาในวันนี้ทั้งที่มันควรเป็นแบบนั้นแต่แรก สาวสวยหน้าตาดีเดินเข้ามาพร้อมชุดเดรสสีชมพูหวาน "ยินดีด้วยนะ หวังว่าสิงห์จะมีความสุขกับสิ่งที่เลือก" เสียงใสเอื้อนเอ่ยแม้อยากจะแสดงความอ่อนแอ ออกมาแต่เธอเลือกที่จะเข้ามาแสดงความยินดีมากกว่า หัวใจปวดร้าวกับภาพของผู้ชายที่รักสวมชุดเจ้าบ่าวเตรียมเข้าพิธีวิวาห์กับผู้หญิงคนอื่นซึ่งไม่ใช่เธอ น้ำตาคลออย่างห้ามไม่ได้ แม้ว่าจะทำใจได้แล้วแต่เหตุผลการเลิกราคือเขาบอกว่าเจอผู้หญิงที่พร้อมจะแต่งงานด้วยแล้ว ทั้งที่คบกันมานานทั้งที่ต้องคบกันอย่างหลบซ่อนเรื่อยมา แต่เธอยอมเพราะรักเขามากสุดท้ายก็จำใจปล่อยเขาไปกับทางที่สิงหาเป็นคนเลือก "ซิน ผมขอโทษจริงๆที่วันนี้เจ้าสาวไม่ใช่ซินแต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?" "ใช่ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ซินไม่โกรธ ไม่เกลียดอะไรเลยถ้าสิ่งที่สิงห์เลือกคือความสุขซินก็ดีใจด้วย" ซินเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา หัวใจเจ็บจนอยากร้องไห้แต่ต้องอดกลั้นเอาไว้ เธอไม่สามารถอ่อนแอให้ผู้ชายคนนี้เห็นได้เลยเพราะตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสถานะเพื่อนที่ดีต่อกัน เธอยอมเป็นทุกอย่างถ้าเขาอยากให้เธอเป็นแม้จะไม่ได้เป็นคนรักเขาก็ตาม "ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ไว้ซินจะไปหาบ่อยๆ" "ขอบคุณมากนะซิน" พิธีวิวาห์ นับถอยหลังเข้ามาจนถึงเวลาที่ขบวนเจ้าบ่าวจะต้องเดินเข้าไปด้านใน นำโดยเพื่อนเจ้าบ่าวอยู่เป็นหัวแถวเพื่อตั้งรอขบวนเจ้าสาวเพราะครอบครัวของสิงหราชนับถือศาสนาคริสต์เลยตกลงกันว่าจะจัดแบบชาวคริสต์ซึ่งครอบครัวของอลินดาก็ไม่ขัด ตามมาด้วยขบวนเจ้าสาวมีเพื่อนๆนำแถวซึ่งก็เป็นคนของครอบครัวเขาตามด้วยเด็กชายถือแหวน เด็กหญิงโปรยดอกไม้และเป็นเจ้าสาวควงแขนพ่อเข้ามาแต่ความเป็นจริงบิดาแท้ๆไม่สามารถมาได้จึงเป็นพี่ชายของพ่อทำหน้าที่แทน เจ้าสาวสุดสวยของสิงหราชมาเฟียที่ทรงอิทธิพลมากสุดในเอเชียเธอสวมชุดที่ถูกสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อเธอคนเดียวและมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก เมื่อเดินมาถึงที่ทำพิธี คุณพ่อจะส่งมอบเจ้าสาวให้กับเจ้าบ่าวและเป็นผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือทำพิธีแทนที่จะเป็นบาทหลวง กล่าวแนะนำชื่อบ่าวสาว เล่าถึงความรักของทั้งคู่โดยย่อซึ่งมันคือเรื่องแต่งขึ้นทั้งหมด และส่งต่อให้บ่าวสาวพูดกล่าวคำสัญญาหลังจากนั้นเป็นการสวมแหวน แหวนเพชรเม็ดงามถูกสวมบนนิ้วนางข้างซ้ายของอลินดา เธอเองก็หยิบแหวนอีกวงมาสวมให้เขาเช่นกันงานแต่งงานดำเนินตามขั้นตอนต่อไปจนถึงเวลาจดทะเบียนสมรส ความใฝ่ฝันของผู้หญิงทุกคนคือการแต่งงานกับคนที่เรารัก แต่สำหรับอลินดามันกลับกันเหลือเกินที่ต้องแต่งงานไม่ใช่ว่าเธอรักเขา หรือเขารักเธอ "คุณทั้งสองคนได้แต่งงานและจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายครับ" เป็นทนายประจำตระกูลกล่าวแก่ทุกคนในงานเป็นที่ประจักษ์ว่าสิงหราชและอลินดาแต่งงานกันอย่างสมบูรณ์แม้สีหน้าของเจ้าสาวจะดูไม่สู้ดีก็ตาม แต่สิงหายังคงยิ้มแย้มต่อหน้าแขกทุกคน ฟอด และจู่ๆเขาก็ดึงตัวเธอเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ โดยอีกฝ่ายยังไม่ตั้งตัวเธอถลึงตาใส่เขาด้วยความไม่พอใจแม้ใจจะกลัวคนอื่นมองไม่ดีเธอเลยต้องพยายามปั้นหน้ายิ้มสู้พ่อแม่ทั้งสองแอบมองอยู่ไม่ไกลก็ต้องแซวตามประสาผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน และหวังลึกๆว่าเขาสองคนจะมีหลานให้เลี้ยงได้ไม่ยาก "ให้เข้าหอก่อนสิลูก" "ลูกชายคุณหญิงไม่ธรรมดาเลยนะคะ" "อีกไม่นานเราคงจะได้อุ้มหลานนะครับ"ผู้เป็นบิดาเอ่ย "เขาก็ได้เชื้อพ่อมาเต็มๆ ไม่ต้องห่วงนะคะหลานเรามาแน่" บ้านหรูสไตล์โมเดิร์น หลังจากพิธีวิวาห์เสร็จสิ้นเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่มกว่าบ่าวสาวจะเข้าเรือนหอ ครอบครัวของฝ่ายหญิงมาส่งถึงบ้านแล้วก็กลับไปแต่หัวค่ำแล้ว ส่วนพ่อแม่ของสิงหราชยังคงอยู่ที่นี่ต่ออีกสองสามวัน ความเคยชินทำให้อลินสวมชุดนอนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาหลังจากเธอเช็ดหน้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ตัวเล็กก็นั่งลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อบำรุงผิวหน้าด้วยผลิตภัณฑ์เคาน์เตอร์แบรนด์ เสื้อผ้าหรือของใช้ส่วนตัวเธอขนมาไว้ที่บ้านก่อนแล้ว ขณะที่สิงหราชนั่งอยู่หัวเตียงรอเข้านอนพร้อมภรรยาเขาเองก็หยิบหนังสือเล่มโปรดที่มักจะอ่านก่อน นอนมาเปิดดูแต่พลางส่งสายตาทอดมองแผ่นหลังของเธออยู่ไกลๆ ร่างบางกำลังตั้งใจบำรุงครีมลงใบหน้าไม่มีเกียจคร้านเพราะต้องทำอยู่เป็นประจำทุกวัน นานหลายนาทีเธอก็ยันกายลุกขึ้นเพื่อทาครีมบำรุงผิวอีกขั้น "แค่นอนจะทาครีมไปทำไม" เมื่อไม่เข้าใจก็ต้องเอ่ยวาจาถามแน่นอนว่าเขาไม่เคยเจอใครทาครีมบำรุงผิวก่อนนอน หรืออาจเพราะไม่ค่อยได้อยู่กับผู้หญิงทุกคืน ความสงสัยก่อเกิดภายในใจรอร่างบางหันมาตอบเธอยังไม่พูดอะไรในตอนแรกพอเสร็จแล้ว อลินดาเดินมาหยุดตรงปลายเตียง "ก็เพื่อให้ผิวสุขภาพดีไงคะ" ว่าพลางพาตัวเองขึ้นมานอนบนเตียงอีกฝั่งแล้วดึงพาห่มขึ้นมาจนสุด ครั้งแรกกับการนอนด้วยกันสิงหาวางหนังสือลงข้างเตียงแล้วก็นอนลงพร้อมกับเธอ แม้ว่าอยากจะแยกห้องนอนแต่พ่อแม่ของเขาอยู่ห้องข้างๆ เลยทำให้ทั้งคู่ต้องนอนเตียงเดียวกันของวันแรกหลังแต่งงาน "พื้นที่คุณอยู่แค่ตรงนี้นะคะ อย่าข้ามมานะ" ร่างบางขีดเส้นลงบนเตียงนุ่มพร้อมสั่งห้ามเขาเข้าใกล้ เธอโน้มตัวลงนอนกับหมอนใบใหญ่ สิงหาไม่ได้ว่าอะไรเขานอนหันหลังให้เธอด้วยซ้ำไฟทุกดวงในห้องถูกปิดสนิทความเหนื่อยล้าทำสาวน้อยนอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว กลิ่นกายหอมของหญิงสาวทำสิงหราชพลิกตัวกลับมา แม้อลินดาจะห่มผ้าขึ้นมาจนถึงลำคอ ร่างสูงไม่สนใจคำห้ามเขาเขยิบกายเข้ามาใกล้พร้อมดึงผ้าห่มผืนโต ลงไปมือหนาคว้าเอวบางเข้ามาใกล้ ความหอมที่ไม่มาจากน้ำหอมแบรนด์ดังแต่กลิ่นมันยั่วยวนจนเกินห้ามใจไหว มืออีกข้างถลกเสื้อยืดตัวบางขึ้นสิงหาคาดไม่ถึงว่าเธอจะไม่สวมเสื้อชั้นในก้อนเนื้อนุ่มสองข้างใหญ่เต็มมือทำสิงหาบีบเคล้นมันอย่างมันมือ จมูกโด่งสูดดมกลิ่นกายสาวตัวเล็กหลับลึกจนไม่รู้สึกตัว "หลับลึกเลยเหรอวะ" พลิกกายบางให้นอนหงายจะได้ส่งมือสากลูบไล้เธออย่างสะดวก มือคนตัวโตไม่อยู่นิ่งขยับลงไปล้วงกางเกงตัวเล็ก เธออ้าเรียวขาออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้เขาแม้จะหลับสนิทแต่ร่างกายเธอดันตอบสนองอย่างดี สิงหราชไม่อาจควบคุมอารมณ์ไว้อยู่ เขาอยากจะขยำเธอใจจะขาดแต่เพราะไม่อยากลักหลับคนตัวเล็กเขาเลยหยุดการกระทำลง และหักห้ามใจไว้ ****