เสียงร้องไห้กระซิกที่ดังไม่ขาดสาย ทำให้คนป่วยซึ่งเพิ่งเปิดเปลือกตาขึ้นในวันที่สามของการนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลนิ่วหน้า
“โอ๊ย!” คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับเตียงร้องโอดโอยทันทีที่คิดจะพลิกตัว และเสียงของเขาก็ฉุดรั้งให้ผู้ที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียงหลุดออกจากภวังค์
“ปีเตอร์ คุณฟื้นแล้ว” หญิงสาวละล่ำละลักทั้งน้ำตา
“ว่าน…”
“อย่าเพิ่งพลิกตัวนะคะ คุณโดนยิงที่หลังหมอก็เลยให้นอนคว่ำ” หญิงสาวบอกสามีเสียงเครือเจือสะอื้น หยาดน้ำใสๆ ยังคงไหลอาบแก้มนวลไม่ขาดสาย
“ว่านจ๋า…ร้องไห้ทำไมหือทูนหัว เดี๋ยวเจ้าตัวน้อยจะขี้แยนะ ไม่เอาไม่ร้องนะจ๊ะ” ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูปลอบประโลมว่าที่คุณแม่คนสวยก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กน้อย
“คุณเอาตัวไปรับลูกกระสุนแทนฉันทำไม คุณมาทำให้ฉันเป็นห่วงเป็นใยทำไม หรือคุณอยากให้ฉันช็อกตายเพราะคุณ” วาเนสซ่าแทบจะเป็นบ้าตายในช่วงที่เขาไม่ได้สติ เธอจึงระบายมั
