“คะ…คุณปีเตอร์” หลังจากป้ายน้ำตาออกจากดวงหน้างดงามป้อยๆ กิริยาคล้ายเด็กน้อยจนคนมองลอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู หญิงสาวก็เริ่มตั้งสติได้ จึงเค้นเสียงสั่นระริกเรียกขานสามี พลางหรี่ตาจ้องใบหน้ารกครึ้มเขม็ง ด้วยไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเขาจริงๆ
“ว่าไงครับเบบี๋” ปีเตอร์เอ่ยเชิงยืนยันให้เธอรู้ว่าเป็นเขา ขณะคลายวงแขนกำยำออกจากบั้นเอวนุ่มนิ่ม แล้วจับมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาบรรจงจุมพิตด้วยความคิดถึงระคนเสน่หาสุดหัวใจ ก่อนจะโฉบใบหน้าลงมา เป้าหมายคือริมฝีปากหวานล้ำที่กำลังเม้มสนิท ทว่าหญิงสาวกลับเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยงได้ทันท่วงที ฉะนั้นพ่อเจ้าประคุณจึงเปลี่ยนมารุกรานพวงแก้มสุกปลั่ง เก็บกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปอดจนสาแก่ใจถึงได้ยอมปล่อยให้มือน้อยของเมียรักเป็นอิสระจากอุ้งมือใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ วาดลำแขนแข็งแรงโอบกอดเอวอวบเอาไว้อย่างนุ่มนวล
“ไอ้คนบ้า ไอ้จอมหื่น ไอ้…อื้อ…” คำบริภาษอันแสนเผ็ดร้อนที่กำลังจะตามมาอีกเป็นพร
