ตั้งแต่บ่ายแก่วาเนสซ่าก็นั่งทอดอาลัยอยู่ตรงริมลำธารข้างไร่ในฝั่งที่ไม่ติดกับฟาร์มคับฟ้าเพียงลำพัง เพราะป้าสมใจกับแซ่บพาเจ้าสีนวลและเจ้ากุ๊กกรู๋ไปตรวจเช็กร่างกายที่คลีนิกตามสัตวแพทย์นัดอีกครั้ง จึงไม่มีสัตว์แสนรู้ทั้งคู่แย่งกันประจบเอาใจนายสาวคนสวย บ่อยครั้งที่เธอต้องถอนหายใจออกมาดังๆ เพียงเพราะกระหวัดคิดไปถึงใบหน้าของชายเดียวในดวงใจ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนภาพของเขาก็ไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำสีหม่น น้ำคำหวานหูที่เขาพร่ำพะเน้าพะนอยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทไม่จางหาย พอรู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาพลบค่ำเสียแล้ว ยิ่งเห็นนกบินกลับรังเป็นคู่วาเนสซ่าก็ยิ่งนึกอิจฉาและเศร้าใจเหลือแสน
“เฮ้อ…ถ้าฉันเอาหัวใจคืนมาจากคุณได้ก็คงจะดี” หญิงสาวถอนใจและรำพันอยู่คนเดียวเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ
ไม่นานแสงสุดท้ายของวันก็ลาลับขอบฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลไปพร้อมกับหัวใจเ
