เช้าวันจันทร์ แสงแดดอ่อนส่องผ่านบานกระจกสีชา เผยให้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่กลางภูเขาที่สงบเงียบผิดปกติ โต๊ะอาหารยาวประดับด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตาและชุดเครื่องเงินขัดเงาจนวาววับ แต่ที่นั่งว่างเปล่าบอกชัดเจนว่าบรรยากาศในบ้านวันนี้ไม่ปกติ
“ทำไมหลานชายสามคนยังไม่เห็นหน้ากันเลย”
เสียงคุณหญิงวรรณาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ ผู้ดูแลส่วนตัวรีบก้าวมาข้างหลังอย่างระมัดระวัง ก่อนจะก้มศีรษะตอบเบา ๆ
“คุณทั้งสามเมื่อคืนปาร์ตี้ที่เรือนหอของคุณโปรดค่ะ ยังไม่กลับมาค่ะคุณหญิง”
คิ้วคมกริบของคุณหญิงขมวดเล็กน้อย “ไหนบอกว่าจิบชายามบ่ายของบ้านนั้นถูกยกเลิก เพราะไม่มีใครไป แล้วสามคนนั้นไปทำอะไรกัน”
เสียงเสียดแทงดังขึ้นทันทีจากทางฝั่งมัณฑนา “ก็คุณโปรดน่ะสิคะคุณแม่ ชวนเพื่อน ๆ มาตั้งหลายคนเมื่อคืน คงหวังจะกู้หน้าเมียตัวเองนั่นแหละค่ะ”
คุณหญิงวรรณายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างนิ่งสงบ แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น “ดูเหมือนจะไป
