หลังจากกลับมาถึงบ้าน รถจอดสนิทที่โรงจอดรถ คุณโปรดช่วยประคองไลลาออกจากรถด้วยมือที่มั่นคง ไม่เร่งร้อนแต่แน่นอน
มือขวาของไลลายังถูกพันแผลอยู่แน่นหนา นิ้วเรียวที่เคยเอาแต่ใจ บัดนี้กลับอ่อนแรงจนยกอะไรแทบไม่ได้เลย
“ให้ผมช่วยนะ” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยอย่างแผ่วเบา ขณะค่อย ๆ ดันประตูห้องนอนเข้าไป มือหนึ่งยังโอบหลังเธอไว้ไม่ห่าง
“มือเจ็บแค่ข้างเดียวค่ะ อีกข้างยังใช้งานได้อยู่” ไลลากล่าวกลบเกลื่อน สีหน้าฝืนกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้
“ผมไม่ได้ห่วงแผลเท่าไหร่ ห่วงคุณมากกว่า” คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของไลลาเต้นผิดจังหวะ ราวกับจังหวะเปียโนที่เล่นหลุดคีย์ แต่ไพเราะในความสั่นไหว
เธอไม่ตอบอะไร เพียงปล่อยให้เขาพาเธอเดินช้า ๆ ไปที่โซฟาปลายเตียง ก่อนจะหายใจเข้าลึกเมื่อเห็นสายตาของเขาจ้องมองชุดเดรสสีครีมที่ยังเปื้อนคาบเลือดนิดหน่อย
“เดี๋ยวฉันอาบน้ำเองก็ได้ค่ะ”
“ด้วยมือเดียวเหรอ?” เขาเลิกคิ้ว
ไลลาเงียบไป ไม่ใ
