ประตูบ้านไม้บานสูงถูกผลักเข้ามาแรงพอสมควร เสียงกระแทกดัง ปัง! ดังจนแม่บ้านที่กำลังรดน้ำต้นไม้หันขวับ ไลลาก้าวฉับ ๆ เข้าไปในตัวบ้าน ใบหน้าเรียบตึงตังอารมณ์ อารมณ์ที่หนักหน่วงเต็มไปด้วยพายุของความโกรธ ความผิดหวัง ความสับสน และความเกลียดแต่ทั้งหมดนั้นหลอมรวมออกมาเป็นความนิ่งเย็นเฉียบ ที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อ
เธอก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานส่วนตัวชั้นสองโดยไม่พูดกับใครแม้แต่คำเดียว ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไลลาหันไปมองแจกันดอกไม้สีอ่อนที่วางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะ เป็นแจกันที่ธาวินและอุ้มให้เธอเป็นของขวัญขึ้นบ้านใหม่
“เพราะแกนั่นแหละ!” เธอพึมพำ แล้วกวาดแขนทุบแจกันกระจาย!
เสียงกระเบื้องแตกกระจายดังกังวานสะเทือนทั่วห้อง เหมือนเศษเสียงในใจที่หล่นกระทบพื้นความอดทน ไลลาเดินไปหยิบโคมไฟที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ ของขวัญอีกชิ้นจากพวกเขา เธอกำแน่นก่อนจะยกขึ้นและฟาดลงกับพื้น เพล้ง!
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดผลัว
