แสนดีเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อเห็นหน้าตาของเดลล่าซีดเผือดต่างจากตอนเดินไปลิบลับ
“เป็นอะไรไปน่ะเดลล่า ทำไมหน้าตาซีดแบบนั้นล่ะ”
“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกแซนดี้” เดลล่าตอบเพื่อน แต่ตาก็อดชำเลืองมองไปยังโต๊ะที่เพเรอคลิสนั่งหันหลังให้หลายครั้งติด จนแสนดีต้องเอี้ยวตัวหันมองตามไปด้วย
“มีอะไรหรือเปล่า หน้าตาเธอเหมือนกลัวๆ อะไรสักอย่าง”
“ไม่มี๊ ไม่มีอะไรจริงๆ”
“เสียงสูงปรี๊ดเลย โกหกสิท่า” แสนดีจับผิดเพื่อน แต่เดลล่าก็ยังส่ายหน้าดิก
“เปล๊า เปล่าสักหน่อย”
เห็นเพื่อนไม่อยากบอกก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ แสนดีจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“แล้วว่าที่สามีในอนาคตของเธอล่ะ อยู่ไหน”
เดลล่าที่กำลังดื่มน้ำอยู่สำลักพรวดทันที
แคร่กๆ
“เดลล่า เป็นอะไรไป ไหวไหม” แสนดีรีบหยิบกระดาษทิชชูยื่นให้เพื่อน
“ฉันสบายดี แต่ขอร้องนะแซนดี้ อย่าพูดแบบเมื่อกี้อีก ฉันไม่อยากหัวขาด”
“หือ?”
“ฉันหมายถึง... ฉันไม่คู่ควรกับมหาเศรษฐีคนนี้หรอก เ
