ของเล่นกับของที่เขาไม่เอา

“พี่ชุคะ คุณหมอมาค่ะ” ชัชชุอรเงยหน้าจากสมุดบัญชี วันนี้เธอมาดูบัญชีร้านประจำเดือน และพาลูกชายวัยสี่เดือนมาด้วย หญิงสาวเงยหน้ามองพอดีกับที่ศรันย์เปิดประตูห้องทำงานเข้ามา ตั้งแต่วันนั้นที่เจอมณิสรที่โรงพยาบาลชายหนุ่มก็แวะเวียนมาสม่ำเสมอ แต่การพูดคุยก็เป็นไปแบบรักษาระยะห่าง เป็นเพื่อนที่ดีมากกว่าการพูดคุยในเชิงหนุ่มสาว “ชุพาลูกหมีมาด้วยเหรอ เด็กเล็กยังไม่ควรออกนอกบ้านถ้าไม่จำเป็น” เขาพูดเมื่อเห็นเด็กน้อยนอนเล่นในเปล พอเห็นเขาเด็กชายก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ศรันย์อุ้มลูกหมีขึ้นมาพามานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับชัชชุอร “วันนี้ต้องอยู่นานค่ะเลยพามาด้วย พี่บอลไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวตอบ “ตอนนี้พี่ว่างเลยข้ามฝั่งมาหา มีเคสอีกทีช่วงบ่ายน่ะ พี่สั่งข้าวมาส่งที่นี่ชุกินข้าวเที่ยงยัง” เขาตอบ ร้านดอกไม้ของเธออยู่ที่อาคารพาณิชย์ฝั่งตรงข้ามกับโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่ เขาเลยมาสะดวก พนักงานในร้านยกอาหารมาส่งให้ ศรันย์วางเด็กชายลงในเปลแล้วออกไปรับ เขาแบ่งถุงหนึ่งให้พนักงานสองคน “หมอสั่งมาเผื่อ ไปแบ่งกันนะ” จากนั้นเขาจึงเริ่มแกะอาหารใส่จาน เขามาทานข้าวที่นี่หลายครั้งจนคุ้นเคยกับข้าวของเครื่องใช้พอสมควร ชัชชุอรเอานมแม่ที่เธอฟรีซไว้ออกจากตู้เย็นมาแช่ในน้ำอุ่นเตรียมให้ลูกหมี ตอนนี้เด็กชายยังกินได้แค่นมอย่างเดียวเท่านั้น เธอเลี้ยงลูกตามตำราสมัยใหม่เป๊ะไม่มีการป้อนอาหารอื่นจนกว่าจะอายุถึงหกเดือน “พรุ่งนี้ลูกหมีมีฉีดวัคซีนใช่ไหมครับ” เขาถามขณะรอเธอมาทานอาหารด้วยกัน ชัชชุอรนึกทึ่งในใจ ความจำเขาดีกว่าเธอเสียอีก “ค่ะพี่บอล” “เดี๋ยวพี่ไปรับนะ จะได้ไม่ต้องให้ปาไปส่ง” “ได้ค่ะ” ก็ดีเหมือนกันเธอคิดในใจ “แล้วชุจะไปทำงานกับญาติเมื่อไหร่ พี่ว่ารอให้ลูกโตกว่านี้อีกหน่อยดีไหม” เขาไม่เห็นด้วยกับการที่เธอจะไปทำงานในโปรเจ็คของไอยวรินทร์ ชัชชุอรมองหน้าเขา เธอยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา แล้วศรันย์รู้ได้อย่างไร “อีกสองเดือนค่ะ พี่บอลรู้เรื่องนี้ได้ไงคะ” เธอตั้งใจว่าจะรอจนลูกหมีครบหกเดือนจึงค่อยไปทำงานกับไอยวรินทร์ “ปาบอกจ้ะ” เขาตอบและพูดต่อ “ปาโทรไปบอกพี่ว่าเมื่อวานมณิสรมาที่นี่” ชัชชุอรนิ่งอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเพื่อนสาวจะบอกเขาหมด “ค่ะ เธอมาบอกว่าพี่บอลเป็นคู่หมายของเธอตั้งแต่เด็กๆ” ในเมื่อเขารู้แล้ว หญิงสาวก็ไม่คิดจะปิดบังเขาอีก ศรันย์ทำหน้าไม่ชอบใจ เขาคิดว่าคราวก่อนเขาพูดกับมณิสรชัดเจนแล้วเสียอีก “พี่คงต้องพูดกับเขาให้เข้าใจมากกว่านี้” เพราะมณิสรเริ่มล้ำเส้นด้วยการเอาเรื่องของชัชชุอรไปเล่าให้มารดาเขาฟัง กะว่าจะใส่ไฟเต็มที่ ดีว่าคุณดารัณไม่ใช่คนที่ใครจะยุได้ ท่านมาถามเขาเรื่องนี้และบอกว่า “ทีหลังลูกก็พาแม่หนูคนนั้นกับลูกชายมาหาแม่บ้างสิ จะได้รู้จักกันไว้” ท่านเป็นแม่ที่สนิทกับลูกชายมาก และท่านเชื่อว่าสายตาของศรันย์ต้องไม่ผิดพลาด มองคนไม่เป็น “เขายังไม่ได้เป็นอะไรกับผมเลยแม่ คบกันแค่เป็นเพื่อน” นั่นคือความจริงที่ศรันย์ก็รู้ดี ว่าชัชชุอรวางเขาไว้ในตำแหน่งไหน ################ วันรุ่งขึ้นศรันย์ไปรับสองแม่ลูกมาฉีดวัคซีนที่โรงพยาบาล ชัชชุอรอุ้มเด็กชาย ส่วนเขาอาสายกตะกร้าของใช้ของลูกหมีให้ ท่ามกลางเสียงแซวของหมอเด็กที่เป็นเพื่อนกัน “ว่าไง พาลูกชายมาเหรอ” เขาหัวเราะไม่ตอบรับแต่ไม่ปฏิเสธ ทำให้คนทั้งโรงพยาบาลคิดไปต่างต่างนานา การฉีดวัคซีนใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จสิ้น ชายหนุ่มกำลังจะพาเธอไปส่งบ้านแต่พยาบาลเข้ามาแจ้งว่า “คุณหมอคะ มีคนไข้มาฝากท้องเจาะจงคุณหมอคนเดียวค่ะ ตอนนี้รอที่แผนกแล้ว” ศรันย์ชะงัก ชัชชุอรจึงบอกให้เขาไปทำงานก่อน “พี่บอลไปคุยกับคนไข้ก่อนก็ได้ค่ะ” “โอเคงั้นชุพาลูกไปรอที่ห้องพักพี่ก่อน เผื่อลูกหมีงอแง” เขาเดินนำพาเธอไปที่ห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มกลับมาที่ห้องตรวจ แต่เขาก็ต้องหงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อพบว่าคนไข้ที่รอคือเพื่อนของมณิสร “พี่บอลคะ เพื่อนของสรเขาเคยแท้งค่ะ กลัวว่าจะเด็กจะไม่ปลอดภัยสรเลยพาเขามาที่นี่” เมื่อเธอพูดแบบนั้นเขาจึงต้องทำหน้าที่แพทย์ก่อน เขาเริ่มซักประวัติคนไข้ในขณะที่มณิสรขอตัวออกมา มณิสรเดินตรงไปที่ห้องพักแพทย์ของศรันย์ เมื่อครู่เธอเห็นว่าศรันย์พาชัชชุอรเดินหายเข้าไป เธอใจร้อนเหมือนไฟ ศรันย์เหมือนของที่เธอเฝ้ารอมานาน เธอไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาแย่งไปแน่ มณิสรผลักประตูเข้าไป เธอเห็นชัชชุอรนั่งเล่นอยู่กับลูกชาย ความริษยาทำให้เธอเข้าไปในห้องนั้นทันที “คุณชัชชุอร นี่คุณไม่คิดจะหาผู้ชายที่เขาไม่มีเจ้าของมั่งเลยเหรอ คราวก่อนก็คู่หมั้นของเพื่อนฉันคราวนี้ก็คนของฉัน” ชัชชุอรถอนใจ เธอเริ่มสงสัยว่าเธอคงทำกรรมกับมณิสรไว้มาก แต่เธอจะไม่ถอยง่ายๆ เหมือนเมื่อหนึ่งปีก่อนอีกแล้ว “ฉันว่า...คุณลองไปถามคนๆ นั้นก่อนไหม ว่าเขายอมรับว่าเป็นคนของคุณรึเปล่า” เธอหันไปพูดช้าๆ ทั้งที่อุ้มลูกหมีอยู่ “ทำไมจะไม่ยอมรับ เขารักฉัน เรารักกันตั้งนานแล้ว เขารู้จักฉันตั้งแต่สมัยฉันเป็นวัยรุ่นด้วยซ้ำ” มณิสรเถียงเสียงสั่นด้วยความโกรธ ชัชชุอรเลิกคิ้ว “เหรอคะ แล้วทำไมเขามาขอคบฉันล่ะ” เธอไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ต้องเล่นบทร้ายแบบนี้ “แก คนแบบแกน่ะมันง่ายไง” มณิสรตั้งท่าจะกรี๊ด แต่ชัชชุอรชี้หน้าเธอ “อย่าทำลูกฉันตกใจนะ ถ้าฮอร์โมนมันพลุ่งพล่านจนต้องร้องกรี๊ดๆ ก็ออกไปร้องข้างนอก” เธอยกโทรศัพท์ขึ้นให้อีกฝ่ายดู “ฉันอัดไว้หมดแล้วว่าคุณพูดอะไร เอาให้พี่บอลเขาฟังก็คงจะดีนะ” มณิสรตัวสั่นด้วยความโกรธ ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่าอีกฝ่ายต่ำชั้นกว่ามาตลอด กลับจะมาทำท่าว่าอยู่เหนือกว่าเธอได้อย่างไร “บ้านพี่บอลเขาเป็นผู้ดี เขาไม่เอาคนอย่างเธอเป็นสะใภ้หรอก อย่างมากก็เป็นของเล่นไปวันๆ” ชัชชุอรฟังคำพูดนั้นแล้วยิ้ม “ถึงจะเป็นของเล่นแต่ก่อนจะได้เล่นมันก็มีราคาที่เขาต้องจ่ายค่ะ แต่ถ้าเป็นของที่เขาไม่เอา..” ชัชชุอรหยุดพูดแล้วกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า และพูดต่อ “ของที่เขาไม่เอา มาเสนอตรงหน้าเขาก็ไม่มอง”